Benim için fantastik dünyasına tam giremeyen, yas ve aile içi bağları da yeterince aktaramayan bir kitaptı. Bazı bölümleri çok güzel aktı, bazı bölümleri ise hiç bitmeyecek sandım. Timaş kitabın reklamını evet çok iyi yaptı ama bence diğer yorumlarda söylendiği kadar da kötü bir kitap değildi.
Hikâye, Felicite’nin yatılı okula gitmesiyle; ona fazlasıyla düşkün annesiyle, annesiyle bir türlü yıldızları barışmayan kız kardeşi Agnes’i baş başa bırakmasıyla başlıyor. Felicite okulda çay demlemenin bütün sırlarını öğrenip ruh dedektifliğine soyunurken, kardeşi cehennemi andıran evden kaçıp kendi başının çaresine bakıyor. Yıllar sonra annelerinin ölümüyle bir araya gelen kardeşlerin hem birbirleriyle hesaplaşmalarını, hem yas süreçlerini, hem de annelerinin ruhunu bulma serüvenlerini okuyoruz.
Annelerinin hikâyesi beni çok şaşırttı; fakat kız kardeşlerin yas süreci —daha çok Felicite’yi okumamıza rağmen— bende pek bir his uyandırmadı. Hatta onunla değil, Agnes ile daha çok bağ kurdum. Bir de yazarın tarzından mı yoksa çeviriden mi kaynaklı olduğunu anlayamadığım bir bağlam kopukluğu vardı. Şiirsel tarzda yazılan yerler, sık sık “Ben ne okuyorum?” diye düşünmeme sebep oldu.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.