Bazı kitaplar vardır, seni alır ve nereye gittiğini söylemeden yola çıkarır… Tahta Mek Tup tam olarak böyle bir kitap. Okurken bir trenin içindeymişim gibi hissettim; duraklar belirsiz, yol uzun ama anlatılan her şey fazlasıyla gerçek.
Kitap; geçmişle bugün arasında sıkışmış hayatları, suskunlukla büyüyen acıları ve söylenemeyen kelimelerin ağırlığını anlatıyor. Karakterler öyle kusursuz değil, aksine fazlasıyla insani. Her biri kendi yükünü sırtında taşıyor ve bu yük bazen bir aile hikâyesi, bazen bir çocukluk travması, bazen de yarım kalmış bir sevgi olarak karşımıza çıkıyor.
Yazarın dili sade ama vurucu. Abartıya kaçmadan, süsleyip parlatmadan anlatıyor her şeyi. En çok da bu etkiliyor beni. Okurken “bunu ben de hissettim” dediğim çok yer oldu. Bazı satırlar insanın içine dokunuyor, bazılarıysa uzun uzun düşündürüyor. Kitap ilerledikçe fark ediyorsun ki aslında anlatılan sadece bir hikâye değil; hepimizin içinden geçen ama çoğu zaman dillendiremediği duygular.
Tahta Mek Tup, geçmişten kaçmanın mümkün olmadığını ama onunla yüzleşmeden de ilerlenemeyeceğini hatırlatıyor. Hayatın raydan çıkmış gibi hissettirdiği anlarda bile yolun bir şekilde devam ettiğini gösteriyor.
Kısa sürede okunan ama etkisi uzun süre kalan kitaplardan.
Duygusal, gerçek ve derinlikli hikâyeleri sevenlere kesinlikle öneririm.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.