Ölümsüz Bahçe
Söze nasıl başlanır bilmiyorum. Bir inceleme mi bu yoksa bir acıyı paylaşmak mi emin değilim.
"Bahçıvan ve Ölüm" Kitabini okumak benim için zaman zaman çok zorlayıcı idi. Ancak bittiğinde okurun içinde tarifi imkansız bir duygu bırakıyor bana kalırsa.
Tarifi imkânsız ama; o duygu biraz özlem biraz hüzün biraz aidiyet... İmkânsızın içine karışmış pek çok şey aslında.
Bir kitap okumaktan ziyade yazarın babası ile küçüklüğünden beri olan yolculuğuna eşlik eden bir misafir gibiydim.
Onlarla bahçede gezdim, geçmişe gittim, hastanede uzaktan onları izledim...
"Sadece hikâyeler hayatta kalacak" diyor yazar ve bu eserle babası artık ölümsüz oluyor.
"Babam bahçıvandi. Şimdi bir bahçe"
Ölümsüz bir bahçe...
·
35 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.