“Benim yüzüm var ama yakında yok olacak.”
Sona uyanılan bir sabaha ve belleğin derinlerine doğru çıkılan bir yolculuk; Nils Vik’in Öldüğü Gün.
Yolculuk, sahiden de yolculuk. Uyandığı günün sabahında her zamanki rutininin çerçevesinde adımlar atarken bir yandan da, bir sonraki günün artık yaşanmayacağını bilir gibi bazı ritüellerini görmezden gelmesi dikkatten kaçmıyor.
Öyle kelime oyunları yok, laf cambazlığı da yapmıyor yazar. Ağdalı dilden çokça uzak, gerçekleri Nils Vik’in yüzüne vurarak kaleme anlatıyor.
Öyle ki… Yazarın bu tavrını, onun bir gününe sığdırdığı “hayatını ve hayatından gelip geçen insanların silüetlerini” bir film şeridi gibi aktarmasından görebiliriz. Bu noktada Vik’in geçmişe sırtını yaslamak yerine, aksine onunla yüzleşme cesareti taşıdığı görülüyor. Meğer insanın, kendinden habersiz ne çok biriktirmişlikleri varmış, diyorum nihayetinde.
Kahramanın o bir günlük sessiz diyaloğundan epey ders çıkarıyorum kendime. Dramatize etmemesine rağmen okuru olarak ruhuma, içten içe bir sızı yükledi. Öyle derin, öyle düşündürücü bir kitaptı benim için; Nils Vik’in Öldüğü Gün.
Bir gün kendimle, geçmişimle yüzleşme cesareti gösterirsem; o günün sonum olacağı fikri ne hoş olur aslında.
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.