Ayfer Tunç' un yeri ayrıdır kitaplığımızda ve kalbimizde. İlk yazdıkları bile aklımızdadır, üzerinden seneler geçmesine rağmen. O' nunla aynı zamanda yaşamak, yazdıklarını sabırla beklemek büyük bir onurdur. Ancak bu kitap sanki O' na ait değilmiş gibi geldi. Tam olarak nasıl ifade edebileceğimi bilemiyorum ama deneyeceğim: Sıradan insanların, sıradan, tekdüze yaşamlarının kırılma anlarını, akıllarından ve kalplerinden geçenleri öyle muhteşem bir biçimde, sanki bir büyü gibi anlatırdı ki tüm o sıradanlık bambaşka hayatlara dönüşürdü. Aziz Bey örneğin, hataları, iyilikleri, kötülükleri ve daha pek çok özelliği ile aradan geçen yıllara rağmen kanlı canlı durur gözlerimin önünde. Yazı Tura'nın kahramanları ise kitabı kapattığınızda yok oldular sanki. Derinlik ve gerçekçilikten uzaktılar. Kitaba bir işkenceci ekleyip bu karakterin neler yaşadığını birkaç düz cümle ile geçiştirmek bu çok sevdiğim yazara yakışmadı. Ya da ana karakter bilmem kaçta bir görülen o hastalığa yakalanmak zorunda mıydı, böylesi yoğun bir aşkı hissedebilmek için? Sanem' in tüm hayatını kaplayan, kocaman bir sır mıydı kitap boyunca kendini gerçekleştirememe sorununu körükleyen? Ölümcül bir hastalık, elden alınan bir bebek gibi dehşetli olaylar Ayfer Tunç yazınına çok abartılı gibi göründü kitap boyunca. Öyle düşünce de aşağıdaki birkaç güzel cümle altları cizilse de havada kaldı. Tam olarak belirleyebildiğim tek gözlem, kitabın temelsizliği sanırım. Bilmem, sorun bende miydi yoksa?
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.