Tufan Zamanı: Hayatta Kalmak mı, İnsan Kalmak mıDuygu ve Düşünce
İnsanlığı iyilik ve güzellik kurtarmayacak, ama belki insanın kendisini kurtarmasına yardımcı olabilir.
Tufan Zamanı, 
Antilop ve Flurya ile başlayan kıyamet anlatısında, odağını bu dünyanın karanlık tarafına çevirir. Bu kez sahne, steril laboratuvarlardan ve yüksek güvenlikli Sitelerden çıkar; kalabalık, vahşi, kuralları sert ve fazlasıyla gerçek bir dünyaya açılır. Bir madalyonun iki ayrı yüzü gibi görünse de bu dünyalar, aslında ikisi de iç içe geçmiş, birbirini mümkün kılan, birbirine bağımlı iki sonuçtur.
Bu dünyayı, ilk kitapta Jimmy'nin annesinin kaçtığı yer olarak tanıdığımız Bahçıvanlar kültünün üzerinden izleriz. Doğa aktivisti, şiddet pasifisti ve ritüellerle örülü bu topluluk, içinde doğduğu bataklığı kurutabilir mi? Ahlak tek ve değişmez midir, yoksa iyi ve doğrunun sınırlarını zamanın ruhu mu çizer? Hem doğaya, hem insanlara, hem de yaşayan tüm canlılara; hükmeden mi kazanır, işbirliği sunan mı? Bu soruların cevapları hazır gelmez, üzerine düşünmek de yetmez. Çok ağır bedellerin altından cevapları çekip çıkarmak gerekecektir.
Romanın iki ana karakteri: Ren ve Toby. Bahçıvan olmak ikisinin de seçimi değildir. Ren, Sitelerden kaçan annesiyle birlikte bu topluluğun içine sürüklenir. Toby ise yaşadığı talihsizlikler zincirinin ortasında, hayatta kalabilmek için tutunur Bahçıvanlara. Toby kimliğini gizleyerek, şartlara uyum sağlama yeteneği ile hayatta etkin rol almayı seçerken; Ren ilişkiler içinde kalarak, çevrenin sunduğu deneyimleri kucaklar ve olup bitene çoğunlukla tanıklık eder. İkisi de kültün öğretilerine tamamen teslim olmaz, kendi cevaplarını aradıkları bir ara durak olur burası onlar için. Asıl uyanışları ise, Adem Bir'in öngördüğü Susuz Tufan gerçekleştiğinde başlar. Ne kazandıklarını, ne kaybettiklerini, neye dönüştüklerini, neyin feda edilebilir neyin savaşmaya değer olduğunu ödedikleri bedellerle öğrenirler.
Bahçıvanlar bir ütopyanın canlanmış hali gibi resmedilmiştir, ancak bireysel etiğin yapısal felaketi durduramayacağı, zorlayan şartlarda etiğin etki sorumluluğunun bulunduğunu da gösterir. Bahçıvanlar haklı oldukları halde, etkisiz kaldıkları için masumiyetlerini kaybederler. Eğer daha sert olsalardı, hala ahlak çerçevesinde savunulabilir olurlar mıydı? Burada, şu önemli paradoksun altı çiziliyor: Ahlakın hedefi bireysel vicdanlar mıdır, toplumsal huzur mu?
Bu süreçte Ren, küçük bir kız çocuğundan genç bir kadına dönüşürken, Toby'nin de yetişkinlikten olgunluğa geçişine tanık oluruz. Yazar, Ren'i birinci ağızdan aktarırken Toby'yi üçüncü şahıs mesafesinden gözler. Bu, hayran olunası bir tercih çünkü bu sayede, Ren'in gözüyle görür ve hisseder, Toby'nin zihniyle yaşar ve kavrarız.
Anlatı, ilk kitabın da sonlandığı aynı noktada mola veriyor. Serinin son kitabına başlamak için sabırsızlanıyorum.
Antilop ve Flurya ile başlayan kıyamet anlatısında, odağını bu dünyanın karanlık tarafına çevirir. Bu kez sahne, steril laboratuvarlardan ve yüksek güvenlikli Sitelerden çıkar; kalabalık, vahşi, kuralları sert ve fazlasıyla gerçek bir dünyaya açılır. Bir madalyonun iki ayrı yüzü gibi görünse de bu dünyalar, aslında ikisi de iç içe geçmiş, birbirini mümkün kılan, birbirine bağımlı iki sonuçtur.
Bu dünyayı, ilk kitapta Jimmy'nin annesinin kaçtığı yer olarak tanıdığımız Bahçıvanlar kültünün üzerinden izleriz. Doğa aktivisti, şiddet pasifisti ve ritüellerle örülü bu topluluk, içinde doğduğu bataklığı kurutabilir mi? Ahlak tek ve değişmez midir, yoksa iyi ve doğrunun sınırlarını zamanın ruhu mu çizer? Hem doğaya, hem insanlara, hem de yaşayan tüm canlılara; hükmeden mi kazanır, işbirliği sunan mı? Bu soruların cevapları hazır gelmez, üzerine düşünmek de yetmez. Çok ağır bedellerin altından cevapları çekip çıkarmak gerekecektir.
Romanın iki ana karakteri: Ren ve Toby. Bahçıvan olmak ikisinin de seçimi değildir. Ren, Sitelerden kaçan annesiyle birlikte bu topluluğun içine sürüklenir. Toby ise yaşadığı talihsizlikler zincirinin ortasında, hayatta kalabilmek için tutunur Bahçıvanlara. Toby kimliğini gizleyerek, şartlara uyum sağlama yeteneği ile hayatta etkin rol almayı seçerken; Ren ilişkiler içinde kalarak, çevrenin sunduğu deneyimleri kucaklar ve olup bitene çoğunlukla tanıklık eder. İkisi de kültün öğretilerine tamamen teslim olmaz, kendi cevaplarını aradıkları bir ara durak olur burası onlar için. Asıl uyanışları ise, Adem Bir'in öngördüğü Susuz Tufan gerçekleştiğinde başlar. Ne kazandıklarını, ne kaybettiklerini, neye dönüştüklerini, neyin feda edilebilir neyin savaşmaya değer olduğunu ödedikleri bedellerle öğrenirler.
Bahçıvanlar bir ütopyanın canlanmış hali gibi resmedilmiştir, ancak bireysel etiğin yapısal felaketi durduramayacağı, zorlayan şartlarda etiğin etki sorumluluğunun bulunduğunu da gösterir. Bahçıvanlar haklı oldukları halde, etkisiz kaldıkları için masumiyetlerini kaybederler. Eğer daha sert olsalardı, hala ahlak çerçevesinde savunulabilir olurlar mıydı? Burada, şu önemli paradoksun altı çiziliyor: Ahlakın hedefi bireysel vicdanlar mıdır, toplumsal huzur mu?
Bu süreçte Ren, küçük bir kız çocuğundan genç bir kadına dönüşürken, Toby'nin de yetişkinlikten olgunluğa geçişine tanık oluruz. Yazar, Ren'i birinci ağızdan aktarırken Toby'yi üçüncü şahıs mesafesinden gözler. Bu, hayran olunası bir tercih çünkü bu sayede, Ren'in gözüyle görür ve hisseder, Toby'nin zihniyle yaşar ve kavrarız.
Anlatı, ilk kitabın da sonlandığı aynı noktada mola veriyor. Serinin son kitabına başlamak için sabırsızlanıyorum.·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.