Gelecek Bakanlığı’nı bitirdiğimde, uzun zamandır hissettiğim o zihinsel durağanlığın yerini, paslanmış viteslerin gıcırtıyla da olsa dönmeye başladığı bir hareketliliğe bıraktığını fark ettim. Bu kitap, son dönemde okuduğum o "hissiz" ve sadece teknik birer deneme olarak kalan metinlerin aksine, rasyonel bir temele oturan ve çözüm üreten yapısıyla beni yakalamayı başardı.
Hindistan’daki o ilk sahne, travmanın ve hayatta kalma güdüsünün insan ruhunu nasıl bir "sıfır noktasına" indirdiğini öyle çiğ bir gerçeklikle verdi ki; o an zihnimdeki her türlü analitik kalkanın düştüğünü hissettim. Bakanlığın iklim krizini çözmek için kullandığı "Karbon Parası" gibi finansal araçları ve merkezi bankaları ikna etme süreçlerini, dünyanın en büyük "itibar yönetimi ve stratejik konumlandırma" projesi olarak okudum. Kitabın çok sesli yapısı, o dairesel melankoliden çıkmamı sağlayacak bir tempo sundu; her ne kadar bazı teknik bölümler bir "vaka analizi" gibi soğuk kalsa da, bu sefer anlatılanlar zihnimi gerçekten bir şeyler yapmaya, o amacsızlık hissinden uzaklaşmaya zorladı. Robinson’ın sunduğu o çözüm dolu iyimserlik, hayatın içindeki o "gri alanları" ve insanın rasyonaliteden sapan karanlık doğasını bazen fazla steril bir mantıkla geçiştiriyor gibi geldi. Yine de bu okuma, zihnimdeki vitesleri sonunda ileriye takmamı sağlayan, rasyonel ve estetik açıdan doyurucu bir deneyimdi.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.