Tepe, etrafın farkına varmak üzerine güzel bir kitap; ancak baştan söylemeliyim ki sonu benim için bir hüsran.
Alışkın olduğumuz nice şeyin ardında başka bir sır, başka bir kehanet, başka bir âlem varmış hissini ustalıkla veriyor.
Bir doğal afeti, özellikle de yangını, bu kadar içime işleyecek muhteşem betimlemelerle anlatırken; kurguda yarattığı tamamlanmamışlık duygusu beni üzdü. Alevlerin yırtıcı saldırganlığı, yok ediciliği üzerine söylenecek çok söz var.
Peki ya insanın yok ediciliği? İnsan bu bütünün parçası olduğunu unuttuğunda yıkım başlar.
Baştan sona hâkim olan endişe duygusu içinde kitapta en sevdiğim şey, korkunun ağızda acı bir tat bıraktığını bana yeniden hatırlatması oldu. Yazar, doğada cansız saydığımız şeylerin bile aslında çok daha büyük bir canlının parçası olduğunu kulağımıza fısıldıyor.
·
113 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.