Maça Kızı 8 5. Kitap, serinin duygusal yükü en ağır, kalbe en sert dokunan kitabı. Bu kitapta hikâye artık sadece olanlar üzerinden değil; katlanılanlar, susulanlar ve sevilmesine rağmen vazgeçilemeyen yaralar üzerinden ilerliyor.
Nazlı ve Bora’nın ilişkisi burada bir aşk hikâyesinden çok, aynı ateşin içinde yanmayı kabul eden iki insanın hikâyesine dönüşüyor.
“Okyanus, cehennem ateşini söndüremez mi Nazlı?” sorusu aslında kitabın kalbi. Çünkü okyanus sevgiyi, ateş ise geçmişi; travmaları, öfkeyi ve kabullenilemeyen gerçekleri temsil ediyor. Ve evet… Sevgi her zaman söndüremiyor. Bazen sadece yangının ortasında kalmayı göze aldırıyor.
Balık ve kuş hikâyesi kitabın en vurucu metaforlarından biri.
İmkânsızlık, fedakârlık, özgürlüğü seve seve feda etmek… Ama bir noktada kitap şunu da fısıldıyor:
Aşk her zaman kurtarmaz. Bazen sadece daha çok acıtır.
Nazlı’nın “Ben balık değilim… Ben bir piranayım!” çıkışı, onun artık masumiyetle değil, hayatta kalma refleksiyle hareket ettiğini gösteriyor. Bu kitapta Nazlı daha sert, daha yorgun ama aynı zamanda daha gerçek. Güçlü olmanın romantize edilmediği, acı çekmenin saklanmadığı bir kadın portresi çiziliyor.
Bora cephesinde ise okurların da sıkça söylediği gibi; onu anlamaya çalışmak yorucu, empati yapmak sancılı. Ama tam da bu yüzden gerçek. Hatalarıyla, kaçışlarıyla, suskunluklarıyla… Bu kitaptaki Bora, birçok okur için serinin en zor ama en sahici Bora’sı.
Yan karakterler, operasyon sahneleri, gerilim ve duygunun iç içe geçtiği bölümler kitabın temposunu hiç düşürmüyor. Ağlatan sahnelerin hemen ardından gelen sert diyaloglar okuru sürekli tetikte tutuyor. Bu yüzden kitap;
bol koşmalı, bol öfkeli, bol kırık ve bol gerçek.
Okur yorumlarında geçen “her karaktere kızıp sonra ‘o da haklı’ demek” hissi çok yerinde. Çünkü bu kitapta kimse tamamen masum değil, kimse tamamen suçlu da değil. Hayat gibi… Aşk gibi…
Maça Kızı 8 – 5. Kitap, mutlu etmek için yazılmış bir kitap değil.
Ama hissettirmek için yazılmış.
Ve bunu fazlasıyla başarıyor.
Bazı kitaplar okunur.
Bazıları yaşanır.
Bu kitap ise insanın içine oturur ve kolay kolay kalkmaz.
Seriyi çok sevdiğim için bazı sayfalarda çok daha fazla etkilendim. Bora’ya çok üzüldüm. Nazlı ve Bora’nın birbirlerini bu kadar çok sevmelerine rağmen bir türlü mutlu olamamaları beni derinden yaraladı. Nazlı’nın yaşadığı büyük yalnızlık ve psikolojik çöküş bu kitapta herkese sirayet ediyor: Bora, Gökhan, Çınar… Hepsi kendi kırılma noktalarını yaşıyor.
Nazlı sonuna kadar haklı. Ama o haklı olmak istemiyor; mutlu olmak istiyor. Bir ailesi olsun istiyor. Herkes için iki sırada yer almayı, kendini hep sona koymayı o kadar uzun süre yapmış ki…
Bora’nın elinden geldiğince çabalaması ama yaptıklarının ağırlığı altında kalması beni mahvetti.
Gökhan’ın hakkındaki gerçeği öğrendiği an yaşadığı inkâr…
Annie, Leo, Betül… Hepsinin yaşadıkları kitaba ayrı bir duygusal derinlik katıyor.
Ve final…
Bora’nın yaptığı seçim.
Şimdi 6. kitabı nasıl bekleyeceğim, gerçekten bilmiyorum.
·
170 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.