Algernon’a Çiçekler, zekâ ile mutluluk arasındaki ilişkiyi çok sarsıcı bir şekilde anlatan bir roman.
Charlie’nin ameliyattan sonra hızla zekileşmesi ilk başta umut verici ama zamanla bunun onu daha mutlu yapmadığını görüyoruz. İnsanları, geçmişini ve yalnızlığını fark ettikçe aslında acının da arttığını hissediyoruz. Hayat farkındalığı arttığı zaman aslında düşündüğü kadar mutlu olamadı. Her şeyi bilirsen aslında hiçbir şey bilmediğini fark edersin derler ya onun gibi. 
En çok da Charlie’nin bir süre sonra zekâsının geriye gideceğini anlaması ve bunu bunu kabullenmeye çalışması beni çok etkiledi. Başta çok zeki olup sonra her şeyi yavaş yavaş kaybetmesi gerçekten çok üzücüydü. Ulaşabileceği en üst zeka seviyesine en yüksek bilgi seviyesine ulaştıktan sonra bütün becerileri yavaş yavaş kaybetti. Sürekli yukarı doğru ilerleyen o grafik bu sefer aşağı doğru ilerlemeye başladı.
Kitap bana zekânın her şey olmadığını, asıl önemli olanın anlaşılmak ve sevilmek olduğunu düşündürdü. Bitirdikten sonra insanın içini acıtan ama uzun süre akıldan çıkmayan bir hikâye. 
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.