Kitabı okurken insan doğasının bu denli keskin iki duygusunun sadece 110 sayfada bu denli iyi bir şekilde işlendiğini görünce hayret etmeden duramıyorum.
Kitap iki farklı başlık altında ele alınıyor ; bir yandan Fransa hükümetinin vaat ettiği Cezayir topraklarında kuracakları tarım kolonisi vaadi ile iyi bir yaşam hayalinin peşinden sürüklenen yerleşimciler gözünden diğer yandan ise aldığı korkunç emirleri sorgusuz sualsiz yerine getiren işgalci bir Fransız askerinin gözünden en acımasız haliyle sömürü dile getiriliyor.
Yıllarca sadece kitaplarda bir kelime olarak gördüğüm "sömürgeciliğin" bu denli acımasız bir yüzü olduğunun tecrübesiyle kapattım kitabın sayfalarını.
Ve ayrıca kitap boyunca "nokta" nın kullanılmamış olması bizim için büyük bir şans. Zira kitabı okurken o kadar fazla kez tökezliyoruz ki birkaç tane noktaya dahi tahammülümüz kalmamış oluyor.
(Sizce de kapak ölülerin gökyüzüne yangınla ulaşmaya çabalamasını anlatmıyor mu ?)
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.