Derleme Öyküler 1’i okurken Zweig’in insan ruhunu ne kadar keskin gözlemlediğine bir kez daha hayran kaldım. Her öyküde olaydan çok, karakterlerin iç dünyası öne çıkıyor. Küçük bir duygu kırılması bile onun kaleminde büyük bir psikolojik tabloya dönüşüyor.
Ama arka arkaya okununca fark ettim ki, bu yoğunluk yorabiliyor. Sürekli insanın zaafları, pişmanlıkları, takıntıları… Bir noktadan sonra zihinsel olarak ağır gelmeye başladı. Öyküler çok güçlü ama peş peşe sindirmek kolay değil.
Yine de Zweig’in kısa metinde derinlik kurma becerisi gerçekten etkileyici. Hayranlıkla okudum ama aralara nefes molası koyarak.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.