dışarıdan bakıldığında sade ve sessiz akan bir anlatı gibi görünse de, derininde insanın kendi hayatına dair bastırdığı soruları bir bir yüzeye çıkaran güçlü bir varoluş metnidir; Max Frisch bu ilk dönem romanında, otuzlu yaşlarında, toplumun çizdiği güvenli ama ruhsuz yolda ilerleyen bir adam üzerinden “yaşadığım hayat gerçekten bana mı ait, yoksa bana uygun görülen bir rol mü?” sorusunu merkeze alır ve büyük olaylar yerine içsel çatışmalar, duraksamalar ve suskunluklar aracılığıyla, heba edilmiş bir hayatın sorumluluğunun kaderde ya da başkalarında değil, bizzat o hayatı yaşayan kişide olduğunu gösterir; Sessizliğin Yanıtı, bağırarak değil fısıldayarak konuşur, sessizliği bir kabulleniş değil içten içe büyüyen bir itiraz olarak kurar ve okuru konforlu bir okuma alanına değil, kendi seçimleriyle, korkularıyla ve erteledikleriyle yüzleşmeye davet eder.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.