Merhaba Arkadaşımın kitabıyla geldim. Birinci ve ikinci kitabın birleştirilerek basılması, hikaye bütünlüğü açısından çok yerinde bir karar olmuş. Kitabı bitirdiğimde hissettiklerimi birkaç başlıkta özetlemek istedim: Hikayenin merkezinde Yağmur'un olması gerekirken, odak noktasının ikili ilişkiye kayması Yağmur’un yaşadıklarını biraz gölgede bırakmış. Bu durum, onun hikayesinin okurda biraz eksik kalmasına neden oluyor.
Hazan’ın mesleğini sevsem de, bazı durumlardaki ani tepkileri karakter tutarlılığını zorlamış. Özellikle Rüzgar Yıldırım gerçeğini öğrendiğinde direkt polise gitmek yerine, önce Özgür ile konuşmasını beklerdim.
Hikayede her şey yolunda giderken bir anda çıkan tartışmalar, olayların sürekli aynı noktada dönüp durduğu hissini yaratıyor. Bu durum olay örgüsünün akıcılığını biraz kısıtlamış.
İkiz kardeşlerin fiziksel olarak ayırt edilmesini sağlayacak (boy farkı, yara izi gibi) belirgin detayların eksikliğini hissettim. Özellikle Hazan gibi gözlem yeteneği yüksek bir psikoloğun onları ayırt edememesi, inandırıcılık noktasında beni biraz düşündürdü.
Yer yer uzayan diyaloglar yerine karakter betimlemelerine daha fazla alan açılabilirdi. Özellikle Özgür ve Ozan’ın karşılaştığı sahnelerde karakterlerin ayırt edilmesi okur için biraz zorlayıcı olabiliyor.
Beklediğim gibi bir sondu. Ölüm teması benim için sürpriz olmasa da, final sahnesi kitabın en sevdiğim ve en etkileyici kısmı oldu. O duygusallık okura çok güzel geçiyor; kalemine, yüreğine sağlık!
··
80 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Tüm gerçekçi düşüncelerin için çok ama çok teşekkür ederim çiçeğim. Seninle eleştirel bakış açısıyla kitapları konuşmayı seviyorum. Sana her zaman söylediğim gibi hiçbir kitap kusursuz değildir. Her zaman bunu savunuyorum. Ve düşüncene de saygı duyuyorum🥹 Okuyan gözlerine sağlık!🌸🫶