Bu kitabı biraz ismi, biraz kapağı, biraz da kazandığı ödüller nedeniyle okumak istedim. Daha ilk gördüğüm anda bende güçlü bir merak uyandırdı ve evet, sevdim.
Kitaptaki herkes sanki birbirine ve hayata mesafeli. Herkesin rengi heykel gibi gri. İnsanların gizledikleri acıları, yalnızlıkları, pişmanlıkları ve kusurları anlatıyor. Aslında hepimiz böyleyiz; dışarıya heykelden bir maske ile çıkıyor, içerideyse sıcak ve soğuk duygular arasında sessiz bir savaş veriyoruz.
Anlatım dili durağan ama bu durağanlık beni kitaptan koparmadı; aksine merakımı diri tuttu. Hikâye, bir yazarın tesadüfen gittiği bir sergiyle başlıyor. Orada tanıştığı sanatçıyla yollarının kesişmesi ve “neden” sorusu etrafında derinleşiyor. Sanatçının ellere ve biçimsiz vücutlara duyduğu ilgi, metnin ruhunu belirliyor.
Kitap; heykeltıraş bir adamın, hayatındaki iki kadın arasında yaşadığı gelgitli duyguları ve ardından ortadan kayboluşunu anlatıyor. Soğuk, mesafeli ama bir o kadar da insanın içini usulca yoklayan bir metin.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.