Sevmeyi bilmek gerek.1000Kitap
Onca Yoksulluk Varken, okuru yavaş yavaş içine çeken ama sonlara doğru sarsarak bırakan bir kitap. Özellikle final bölümleri, küçük bir çocuğun asla yaşamak zorunda kalmaması gereken acıları tüm çıplaklığıyla gösteriyor. Momo’nun tanık olduğu, duyduğu ve anlamlandırmaya çalıştığı şeyler insanın içini acıtıyor. Çocuk aklıyla yaşananları mantıklı bir zemine oturtmaya çalışması ise hikâyeyi daha da hüzünlü kılıyor; çünkü masumiyetle acı arasındaki o keskin çizgi sürekli hissediliyor.
Momo’nun kocaman kalbiyle kendisine bakan kadına duyduğu bağ, kitabın en dokunaklı yanlarından biri. Bu bağ hem bir sığınak hem de hayata tutunma çabası gibi. Yoksulluk yalnızca maddi bir eksiklik olarak değil; sevgi, güven ve korunma yoksunluğu olarak da karşımıza çıkıyor.
Kitapta dikkat çeken bir diğer nokta ise Momo’nun yaşadığı apartmandaki komşular. Toplum olarak çoğu zaman ötekileştirdiğimiz, tekinsiz bulduğumuz bu insanlar, hikâye ilerledikçe bambaşka yönleriyle karşımıza çıkıyor. Yazar, bu karakterler üzerinden önyargılarımızı sorgulatıyor ve “farklı” diye kenara ittiğimiz insanların aslında ne kadar insani, ne kadar kırılgan olabileceğini gösteriyor.
Kitap, okuru rahatsız etmeyi göze alarak gerçekleri anlatıyor ve bunu yaparken duygusal bir sömürüye kaçmıyor. Bitirdiğimde içimde ağır bir hüzün kaldı ama aynı zamanda bu hikâyenin anlatılmasının ne kadar gerekli olduğunu düşündüm. Kolay okunmuyor, kolay da unutulmuyor.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.