Zweig, bu hikayedee bir olayın dış yüzünden ziyade, o olayın insanın iç dünyasında yarattığı sarsıntıyı anlatmış. Okurken karakterin yaşadığı korkusunun, aslında alacağı her türlü somut cezadan daha ağır olduğunu hissediyorsunuz. Kitap boyunca Irene'nin o sıkışmışlığı ve sürekli ensesinde hissettiği takip edilme duygusu adeta bir kabusa dönüşüyor.
Ancak kitabın asıl baskın bölümü, suçun kendisinden çok vicdan ve mahcubiyet arasındaki o ince çizgi. Birinin yaptığı hatadan dolayı mahcup olduğunu, içten içe bir vicdan azabı çektiğini gördüğünüzde; suçlu o olsa bile kendinizi suçlu hissedecek kadar derin bir empati yükünün altına giriyorsunuz. Tıpkı Fritz’in durumunda olduğu gibi, karşındakinin pişmanlığını görmek insanda özür bile beklemeden affetme isteği uyandırıyor. Hatta bazen o mahcup oldukça, suçsuz olduğunuz halde siz daha çok mahcup oluyorsunuz. Zweig, bir insanın kendi vicdanından kaçamayacağını ve gerçek mahcubiyetin aslında en büyük özür olduğunu çok net bir şekilde göstermiş. Öyle bir mahcubiyet ki özür dileme hakkı bile tanımıyor kişiye. Tek solukta okunabilecek akıcı ve etkileyici bir hikaye.
Ama kitabın yansıtmak istediği psikolojik tahliller bir yana, söz konusu hata mahcubiyetle unutulur mu bu tartışılır. Ana tema suç olmadığı için bu kısma yorum yapmıyorum.
·
131 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.