Tek kelimeyle özetlemem gerekirse ;
BA-YlL-DİM
Vay canına! Ben ne okudum böyle....
Uzunca bir dikkat dağınıklığı ve kendi ritminde okuyamama sorunumun üstüne öyle bir el uzattı ki bana anlatamam... Okumaya başladım ve su an sabah 7 son sayfasını kapattım... Keşke daha uzun olsaydı ben daha çok okuyabilseydim..
Abartmayı sevmem ama dürüst olayım, bu sene okuduğum en iyi kitaptı.
Hayran kaldım..
Aslında hiç bilgim yoktu kitap hk okumaya başladığımda, arka kapak yazısını bile okumadım ki artık çok sık yapmaya başladım bunu.. Kapağına vuruldum , okumaya başladıkça kitabın beni asla yormadigini resmen akıp gittiğini farkettim , karakterleri, olay örgüsü, kurgusu, yazım dili ve barındırdığı merak öğelerinden dolayı sürükleyiciliği... Kesinlikle bulunduğu kategoride ovulmesi gereken bir kitap ve psikolojik gerilim okurları tarafından "Bestseller" olacağından eminim..
Şahaneydi..
Annesinin cenaze töreninin yapıldığı gün, Mackenzie’ye gizemli bir zarf ulaşır. Zarfın üzerinde tek bir cümle yazılıdır:
1 numaralı hayranından. Öpücükler.
Zarfın içinden çıkan sayfalar Mackenzie’yi dehşete düşürür. Kâğıt tanıdıktır. El yazısı da…Hepsi annesine aittir.
Bir sır öğrenmek ister misin?
Sevgiler, Annen.
Mackenzie okudukları karşısında sarsılır. Ama bu sadece başlangıçtır. Ardından
ikinci mektup gelir:
Bu sır artık senin oldu. Biri sana yalan söyleyebilir, biri geçmişim hakkında korkunç dedikodular yayabilir ama bu, gerçeğin ta kendisi.
Sonra üçüncü mektup gelir...
Her mektup, annesinin şöhrete giden yolda geride bıraktığı bir yalanı, bir suçu, bir sessizliği açığa çıkarır. Ve her yeni sır, bir sonrakini daha tehlikeli hâle getirir.
Peki mektupları gerçekten annesi mi yazıyordu?
Yoksa biri, onun hayatını paramparça etmek için annesinin sesini mi kullanıyordu?
·
486 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.