Ateşe yakın yaşayan ama yanmamaya çalışan tüm kadınların hikayesi
Kalp Lambası , 12 kısa öyküden oluşan ama okurken tek tek hikâyelerden çok, bir hayat atmosferi sunan bir kitap gibi hissettiriyor. Her öykü, sanki birinin sessizce anlattığı gerçek bir yaşam kesiti gibi. Özellikle kadın karakterlerin gündelik hayattaki mücadeleleri, görünmeyen baskılar ve küçük mutluluk anları çok sade bir dille aktarılıyor. 
Banu Mushtaq, öykülerini bir yazar olmanın ötesinde bir avukatın netliği ve bir aktivistin cesaretiyle kaleme almış.
Kitabı okurken kendimi bir yandan tanıdık olmayan bir kültürün içinde, diğer yandan ise kadın olmanın evrensel yükünün tam ortasında buldum. Beni en çok sarsan şey yazarın ahlaki gri alanlarda dolaşma becerisi oldu. Örneğin, Ateş Yağmuru öyküsünde (ki kitaptaki en beğendiğim öykünün bu olduğunu söyleyebilirim) toplumun saygı duyduğu bir din adamının kendi kız kardeşinin miras hakkını gasp ederken nasıl bir canavara dönüştüğünü izliyoruz. Kitaptaki son öykü olan "Ya Rabbi, Bir Kerecik de Kadın Ol!" adeta bir manifesto niteliğinde. Bir kadının Tanrı’ya "Bir kez kadın ol, ey Rabbim! Ancak o zaman bizi gerçekten anlarsın" diye seslenişi, kitabın neden bu kadar samimi ve sarsıcı olduğunun özeti gibiydi.
Kitapta ne romantik klişeler ne de sahte mutluluklar var aksine büyük olaylar anlatılmıyor ama küçük hayatların içinde çok büyük duygular var. Okuduktan sonra hikâyelerden çok, o insanların hisleri akılda kalıyor.
Kalp Lambası , 12 kısa öyküden oluşan ama okurken tek tek hikâyelerden çok, bir hayat atmosferi sunan bir kitap gibi hissettiriyor. Her öykü, sanki birinin sessizce anlattığı gerçek bir yaşam kesiti gibi. Özellikle kadın karakterlerin gündelik hayattaki mücadeleleri, görünmeyen baskılar ve küçük mutluluk anları çok sade bir dille aktarılıyor. Banu Mushtaq, öykülerini bir yazar olmanın ötesinde bir avukatın netliği ve bir aktivistin cesaretiyle kaleme almış.
Kitabı okurken kendimi bir yandan tanıdık olmayan bir kültürün içinde, diğer yandan ise kadın olmanın evrensel yükünün tam ortasında buldum. Beni en çok sarsan şey yazarın ahlaki gri alanlarda dolaşma becerisi oldu. Örneğin, Ateş Yağmuru öyküsünde (ki kitaptaki en beğendiğim öykünün bu olduğunu söyleyebilirim) toplumun saygı duyduğu bir din adamının kendi kız kardeşinin miras hakkını gasp ederken nasıl bir canavara dönüştüğünü izliyoruz. Kitaptaki son öykü olan "Ya Rabbi, Bir Kerecik de Kadın Ol!" adeta bir manifesto niteliğinde. Bir kadının Tanrı’ya "Bir kez kadın ol, ey Rabbim! Ancak o zaman bizi gerçekten anlarsın" diye seslenişi, kitabın neden bu kadar samimi ve sarsıcı olduğunun özeti gibiydi.
Kitapta ne romantik klişeler ne de sahte mutluluklar var aksine büyük olaylar anlatılmıyor ama küçük hayatların içinde çok büyük duygular var. Okuduktan sonra hikâyelerden çok, o insanların hisleri akılda kalıyor.·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.