Mavi Duvar Deli Yaşar
"Bazıları için çocukluk, içinde büyüdüğün, içinde öldüğün ve ancak bir yetişkin olarak çıkabildiğin bir kuyuydu işte."
Yaşadıkları köyden büyük şehir Ankara'ya taşınmışlardı. Evin küçük kızı Müstesna Leyla ise burada her şeyin daha farklı olacağını sanıyordu. Oysa ki o da okula gidecekti ama giyecek bir önlüğü bile yoktu. Çünkü paraları sadece abisine alacak kadardı. Ama Leyla pes edemezdi, okuyacaktı. Bir yandan okula gidip bir yandan da ev işlerine koşturuyordu okuldan arta kalan zamanlarında.
Bu fakir gecekondu mahallesinde çocuklar erken büyümek zorunda kalıyordu. Kimisi sevgi görmeden, kimisi boyundan fazla sorumluluk alarak, kimisi de serserilik yaparak... Oysa ki o sokakta hiç büyümeyen biri vardı... Yaşar. Deli Yaşar... Kendisi daha bir çocukken kardeşinin sorumluluğu ona verilmiş ve kardeşi de o gün talihsiz bir kaza sonucu ölmüştü. O günden sonra hiç büyümemişti Yaşar hep beş yaşında kalmıştı.
Leyla, Zühre, Roja, Apo, Mahir, Namık, Ayşe... Aradan geçen yıllar onları ayıramamıştı ve Yaşar'ı anmadıkları tek bir günleri bile olmadı.
Belki de çok yakınımızda bir yerlerde aynı hayatlar yaşanıyor ama biz farkında bile değiliz. Evet öyle bir yerin hep var olduğunu biliyoruz ama içinde olmadığımız sürece ne kadar da uzağız değil mi? Kendilerini iyileştirmeye çalışan çocuklar, ne yapacaklarını bilemeyen kadınlar ve hiçbir şey umurunda olmayan kocalar... Ama her şeye rağmen sapasağlam kurulmuş bir dostluk, ne olursa olsun, ne kadar zaman geçerse geçsin asla yara almayan...
Bizim çocukluğumuz ve gençliğimiz bir vazonun masadan düşmesi gibi ani ve sarsıcıydı.
Ben kendimi kırgınlıklarımla yapıştırdım, daha fazla kırılmamak için.
Yüzünü olmak istediğin yere çevir, oraya bak, orası seni zaten dönüştürecektir.
·
80 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.