Bir kitabın şöhreti, içeriği kadar -belki daha fazla- yazarıyla ve kitabın topluma olan etkisiyle alakalı oluyor. Bu sebeple, okuyunca hiçbir mana vermediğimiz ya da bize çok basit gelen antik dünyada yaşamış filozofların eserleri hâla revaçta.
Diğer yandan, bazen kitabın içeriğindeki ilmî kaliteyi düşüren ve gereksiz hacmini artıran pasajlar, kitabın toplum üzerindeki etkisini daha da artırıp okuyucu kitlesi toplayabiliyor. Tabi okuyucu kitlesinin kalitesi de bariz bir dönüşüm yaşıyor. "Fırsat maliyeti" gibi, yazarın nasıl bir kitle seçeceği ve nasıl bir kitleyi kaybedeceği ile alakalı bir durum.
"Cifr ve ebced" dışında "tevafuk, keramet, mucize, rüya" ile kitabın değerini okuyucuya bırakmadan peşin hükümle kabul ettirilmeye çalışılması, ve bunu külliyatın her kitabında sistemsiz ve keyfiyete yakın bir açıklamayla tekrar edilmesi, çok rahatsız edici bir durum.
İslam alimlerinin en şöhretlilerinden İmam Gazali, böyle bir yol izlemeden hâlâ kendini okutturuyorken Said Nursi neden böyle bir yolu tutmuş? Anlamak güç.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.