Karanlığa çarpıp dağılmayan örüntüler.
Billur Örüntüler, düşünsel derinliğiyle okuru kışkırtan ama bu derinliği fazlasıyla denetleyen bir kitap. İlk öykülerde hissedilen şey, karanlığa duyulan belirgin bir meyil kadar, o karanlığı kontrol altında tutma ısrarı. Metinler zeki, ölçülü ve bilinçli; fakat bu bilinç, yer yer metnin nefesini kesiyor. Yazar karakterlerini uçurumun kenarına kadar getiriyor ama ipi koparmıyor. Okur düşmüyor; düşmesine izin verilmiyor. Karanlık çağrılıyor ama evcilleştirilmiş hâliyle, estetik sınırlar içinde tutuluyor. Bu temkin, metni kusursuzlaştırırken aynı anda onu tehlikesiz bir alana hapsediyor.
Kitabın büyük bölümünde düşünsellik, derinliği büyüten bir damar olmaktan çok metni disipline eden bir mekanizma gibi çalışıyor. Duygu sezdiriliyor ama serbest bırakılmıyor; iyi fikirler güçlü bir atmosferle kuruluyor fakat tam temas sağlanamıyor. (Üstelik yapısal olarak da rahatsız edici bir kırılma var: bir öykünün içine, başka bir öyküden birkaç sayfanın karıştığı hissini veren ciddi bir kopukluk yaşanıyor. Bu noktada mesele artık yalnızca metin değil, açık bir editöryal ihmaldir.) Okurun metinle kurduğu bağ burada net biçimde kırılıyor. Kontrol bu kadar önemsenirken, metnin bütünlüğünün bu denli başıboş bırakılmış olması affedilir değil.
Buna karşın — özellikle ve altını çizerek söylüyorum — kitabın son üç öyküsünü belirgin biçimde daha çok beğendim. Çünkü orada düşünce geri çekiliyor, sezgi öne çıkıyor. Kontrol gevşiyor ve metin nihayet risk almaya başlıyor. Bu öyküler daha cesur, daha rahatsız edici ve bu yüzden daha sahici. Karanlık artık yalnızca çağrılmıyor; içeri alınıyor. Kitabın en canlı, en dürüst ve en etkileyici anları bu bölümde ortaya çıkıyor. Billur Örüntüler, bana göre, yazarın asıl gücünün nerede olduğunu açıkça gösteren ama o güce ancak son sayfalarda yaklaşabilen bir kitap: karanlığa uzun süre mesafeli duran, fakat en sonunda ona gerçekten temas eden bir yazının izi.
Okur kalın...Alıntı
Billur Örüntüler, düşünsel derinliğiyle okuru kışkırtan ama bu derinliği fazlasıyla denetleyen bir kitap. İlk öykülerde hissedilen şey, karanlığa duyulan belirgin bir meyil kadar, o karanlığı kontrol altında tutma ısrarı. Metinler zeki, ölçülü ve bilinçli; fakat bu bilinç, yer yer metnin nefesini kesiyor. Yazar karakterlerini uçurumun kenarına kadar getiriyor ama ipi koparmıyor. Okur düşmüyor; düşmesine izin verilmiyor. Karanlık çağrılıyor ama evcilleştirilmiş hâliyle, estetik sınırlar içinde tutuluyor. Bu temkin, metni kusursuzlaştırırken aynı anda onu tehlikesiz bir alana hapsediyor.
Kitabın büyük bölümünde düşünsellik, derinliği büyüten bir damar olmaktan çok metni disipline eden bir mekanizma gibi çalışıyor. Duygu sezdiriliyor ama serbest bırakılmıyor; iyi fikirler güçlü bir atmosferle kuruluyor fakat tam temas sağlanamıyor. (Üstelik yapısal olarak da rahatsız edici bir kırılma var: bir öykünün içine, başka bir öyküden birkaç sayfanın karıştığı hissini veren ciddi bir kopukluk yaşanıyor. Bu noktada mesele artık yalnızca metin değil, açık bir editöryal ihmaldir.) Okurun metinle kurduğu bağ burada net biçimde kırılıyor. Kontrol bu kadar önemsenirken, metnin bütünlüğünün bu denli başıboş bırakılmış olması affedilir değil.
Buna karşın — özellikle ve altını çizerek söylüyorum — kitabın son üç öyküsünü belirgin biçimde daha çok beğendim. Çünkü orada düşünce geri çekiliyor, sezgi öne çıkıyor. Kontrol gevşiyor ve metin nihayet risk almaya başlıyor. Bu öyküler daha cesur, daha rahatsız edici ve bu yüzden daha sahici. Karanlık artık yalnızca çağrılmıyor; içeri alınıyor. Kitabın en canlı, en dürüst ve en etkileyici anları bu bölümde ortaya çıkıyor. Billur Örüntüler, bana göre, yazarın asıl gücünün nerede olduğunu açıkça gösteren ama o güce ancak son sayfalarda yaklaşabilen bir kitap: karanlığa uzun süre mesafeli duran, fakat en sonunda ona gerçekten temas eden bir yazının izi.
Okur kalın...·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.