“Babam bahçıvandı, şimdi bir bahçe,” diyor yazar. Bu cümle açıklama yapmıyor, doğrudan acının içine bırakıyor insanı. Daha ilk anda, kaybın nasıl sessizce büyüyüp her yere yayıldığını hissettiriyor.
Bir hemşire olarak benim için ayrı bir yerde durdu. Çoğu zaman hasta odaklı bir bakım verirken, hastane koridorlarında bekleyen hasta yakınlarının taşıdığı görünmez yükleri yeniden fark etmeme neden oldu. Söylenmeyen cümleleri, tutulmuş nefesleri, gözlerde biriken ama dökülmeyen duyguları daha iyi anlamama yardımcı oldu. Bahçıvan ve Ölüm, yalnızca kaybı değil; geride kalanların iç dünyasını da incelikle anlatan, insanın mesleki bakışını bile dönüştürebilen bir kitap.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.