Beklentimi tam olarak karşılamadı.
Vatan Millet Samatya’yı okurken başta “tamam, buradan güzel bir şey çıkacak” hissi geliyor. Mekân duygusu kuvvetli, Samatya’nın o kendine has hali satır aralarında canlı duruyor. Yazarın anlatmak istediği şeyin derdi var, onu hissediyorsun. Ama bir noktadan sonra metin aynı yerde dolanıyormuş gibi geliyor bana.
Karakterler ve anlatı dili yer yer samimi, hatta sıcak; fakat bu samimiyet derinleşemiyor. Bazı sahneler sanki sadece atmosfer kurmak için var ve bir yere bağlanmıyor. Okurken “biraz daha ileri gitsin, beni sarsın” diye bekledim ama o eşik bir türlü aşılmadı. Duygular ima ediliyor ama tam yaşatılmıyor gibi.
Dil konusunda da kararsız kaldım: Yerel ton hoş ama zaman zaman yapay hissettirdi. Sanki doğallıkla edebî olma çabası arasında kalmış. Ne tamamen rahat akıyor ne de edebî ağırlığı taşıyor.
Bitirdiğimde kötü müydü? Hayır. Ama aklımda kalan, tekrar dönüp bakmak isteyeceğim bir şey de olmadı. Samatya’yı seviyorsan, kısa ve hafif bir şeyler arıyorsan okunur; ama “bende iz bırakacak” beklentisiyle girersen biraz hayal kırıklığı yaşatabilir.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.