Herkese selamlar,
Bugün Tuba Karacan'ın Ayrılmak Zamanı adlı eseri ile karşınızdayım. Eser bende çok derin izler bıraktı. Yazarımıza şükranlarımı sunmak isterim. Mutlaka okumanızı öneririm.Bitirdikten sonra üzerinde uzun bir süre tefekkür ettim. Sanki bir yaranız var ve o yara iğne ile oyuluyormuş gibi; sürekli irdeleniyor.Yeni bir yara açılmıyor belki ama var olan yara gitgide derinleşiyor.Ve en derinlerde kök salıyor. Ve o yara bir yerden sonra geçmiyor ama kabuk bağlıyor.Eserdeki her cümle tam olarak bu etkiyi yaşatıyor bizlere. Sürekli geçmişte bir noktaya savruluyorsunuz; içsel bir zaman yolculuğunun içindeyiz. Ve bu yolculuk içerisinde sürekli olarak farklı ayrılıklara göğüs geriyoruz.Yazarımız da aşka kavuşamamak penceresinden bakanlardan. Her sevginin ardında bir vedanın gölgesini görmekteyiz. Hep söylerim: Asıl ayrılık, kavuşunca başlar.Lakin her kavuşmada ayrılığa gebedir.Yazar da aslında bu düşünceyi savunuyor. Aşk, tutulamayan elde mi, bakılamayan gözde mi, söylenemeyen sözde mi saklıdır? Yoksa sıkı sıkıya bağlanmakta mı? Kapı eşiğinde duran birini ne kadar sevebiliriz? Her an ayrılığa hazır vaziyette olan zaten hiç gelmemiştir.Gitmesinden korkarız hep; peki ya gelirse? Gelmesinden de korkmaz mıyız? Yokluğuyla sınayan birinin varlığıyla karşı karşıya kalsaydık ne yapardık? Buna da alışırdık lakin belki bir nebze acı çekmiş bir birey olarak o yokluk veya varlıkla sınanırdık.
Ayrılık,ilk olarak anne karnında başlar. Hayat boyunca pek çok şeyden ayrılırız;annemiz, babamız ve çok sevdiklerimiz.Bazen isteriz, bazen mecbur bırakılırız. Asıl önemli olan, ayrılıktan sonra geride nasıl bir “ben” bıraktığımızdır; nasıl birine dönüştüğümüzdür. En büyük dönüşüm burda başlıyor belki de.Sevdiğimiz kişiden ayrılınca, tüm iyi özelliklerimiz de bizi terk eder mi?
Sizce? Gerçekten seven vedaları ayrılık değil de kavuşma olarak algılar. Ve her an bu düşünce ile devam etmeye çalışır.Yaşadığımız her sevda, yeni bir ayrılık hikâyesine gebe. Her hikâyenin bir gideni, bir de kalanı var. Kitabı okuduğunuzda pek çok düşüncenizin değiştiğini fark edeceksiniz; bende öyle oldu. Ya da belki yaranız yeniden deşilecek. Ama unutmayalım ki: Yaramızı deşmedikçe, iyileşemeyiz. Deşilen her yara elbet bir gün iyileşip kabuk bağlayacaktır.
Kitapla kalın,sevgiyle kalın.
··
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.