Bugün sizlere iç dünyanıza bakmanızı sağlayacak bir kitapla geldim. 
Levent SÜTÇİGİL ’in yazdığı “Kuğulu Günlükleri-Depremden Sonra”büyük olayların değil; küçük ama derin yaraların, sessiz çığlıkların, kimsenin duymadığı kalp atışlarının hikâyesi. Kitap, modern hayatın yükünü omuzlarında taşımaya çalışan bir kadının gözünden ilerliyor; Duygu’nun hikâyesi bu. Boşanmış, bir çocuk annesi, evlat, çalışan… Başkalarının beklentileriyle, kendi bastırılmış sesi arasında sıkışmış bir kadın. İşte bu çelişkileri, bu “görünmez yükleri”, sokakta yürürken hissettiğin hüzünle birleştiren bir anlatı bu.
Kuğulu Park’ın gölgesinde bulduğu o kısa nefes molalarıyla tanışıyoruz önce. Bir park… Sakin… Bir kuğu gölü… Sanki hayatın çığlığını duyuracak kadar alçak sesli ama bir o kadar da gerçek. Parkın serinliğinde yeniden soluk almaya başlaması, Duygu’nun iç dünyasında kırılmış ama iyileşmeye hazır bir şeyler olduğunu söyler gibi. Bazen okurken kendimi onun yürüyüşlerinde yürür gibi hissettim; kendime gelme çabasında, belki de bana ait bir izi bulma uğraşında…
Kitap bana kadın olmanın, annelik olmanın, görünmeyen duygularla yaşamanın ağır yükünü hatırlattı. Duygu’nun annesinin sessizliği, babasının baskısı, kızının kırılganlığı… Hepsi tek tek içime dokundu. O yürüyüşlerde tanıştığı yabancılarla gelişen minik bağlar, sessizliğin içindeki şefkat ihtimali… Bunlar öyle basit anlar değil; hayatın akıp gittiğini sandığımız sırada aslında bizi şekillendiren anlar.
Depremin sadece yıkım değil, aynı zamanda insanın kendi iç dünyasında yarattığı sarsıntı olduğunu düşündüm okudukça. Duygu’nun kendiyle yüzleşmesi, bazen park bankında oturduğu o sessizlikte başlayan hikâyelerle büyüdü. Bu kitap bana, büyük olayların değil, küçük anların bizi nasıl dönüştürdüğünü, kendimizi yeniden bulmanın bazen bir kuğuyu izlemek kadar basit bir şey olabileceğini gösterdi.
Kısacası Kuğulu Günlükleri, kalabalıkların ortasında yalnız hissettiğin anları, sessizlikte duyulan küçük umutları ve hayatın içinden geçen ama sık sık fark etmediğimiz anlamları okura yansıtan bir metin. İyilikle ve kitapla kalın.
Levent SÜTÇİGİL ’in yazdığı “Kuğulu Günlükleri-Depremden Sonra”büyük olayların değil; küçük ama derin yaraların, sessiz çığlıkların, kimsenin duymadığı kalp atışlarının hikâyesi. Kitap, modern hayatın yükünü omuzlarında taşımaya çalışan bir kadının gözünden ilerliyor; Duygu’nun hikâyesi bu. Boşanmış, bir çocuk annesi, evlat, çalışan… Başkalarının beklentileriyle, kendi bastırılmış sesi arasında sıkışmış bir kadın. İşte bu çelişkileri, bu “görünmez yükleri”, sokakta yürürken hissettiğin hüzünle birleştiren bir anlatı bu.
Kuğulu Park’ın gölgesinde bulduğu o kısa nefes molalarıyla tanışıyoruz önce. Bir park… Sakin… Bir kuğu gölü… Sanki hayatın çığlığını duyuracak kadar alçak sesli ama bir o kadar da gerçek. Parkın serinliğinde yeniden soluk almaya başlaması, Duygu’nun iç dünyasında kırılmış ama iyileşmeye hazır bir şeyler olduğunu söyler gibi. Bazen okurken kendimi onun yürüyüşlerinde yürür gibi hissettim; kendime gelme çabasında, belki de bana ait bir izi bulma uğraşında…
Kitap bana kadın olmanın, annelik olmanın, görünmeyen duygularla yaşamanın ağır yükünü hatırlattı. Duygu’nun annesinin sessizliği, babasının baskısı, kızının kırılganlığı… Hepsi tek tek içime dokundu. O yürüyüşlerde tanıştığı yabancılarla gelişen minik bağlar, sessizliğin içindeki şefkat ihtimali… Bunlar öyle basit anlar değil; hayatın akıp gittiğini sandığımız sırada aslında bizi şekillendiren anlar.
Depremin sadece yıkım değil, aynı zamanda insanın kendi iç dünyasında yarattığı sarsıntı olduğunu düşündüm okudukça. Duygu’nun kendiyle yüzleşmesi, bazen park bankında oturduğu o sessizlikte başlayan hikâyelerle büyüdü. Bu kitap bana, büyük olayların değil, küçük anların bizi nasıl dönüştürdüğünü, kendimizi yeniden bulmanın bazen bir kuğuyu izlemek kadar basit bir şey olabileceğini gösterdi.
Kısacası Kuğulu Günlükleri, kalabalıkların ortasında yalnız hissettiğin anları, sessizlikte duyulan küçük umutları ve hayatın içinden geçen ama sık sık fark etmediğimiz anlamları okura yansıtan bir metin. İyilikle ve kitapla kalın.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.