Bir Kalbin Çöküşü, anlatıcının babasıyla olan ilişkisini ve bunun onda bıraktığı yükü anlatıyor. Babaya karşı bastırılan öfke, kırgınlık ve suçluluk var ama bunlar açık açık söylenmiyor; her şey anlatıcının kafasının içinde dönüp duruyor. Kendini sürekli haklı çıkarmaya çalışıyor, sakin ve mantıklı olduğunu düşünüyor ama aslında içten içe dağılıyor. Çöküş bir anda olmuyor; küçük rahatsızlıklar, susturulan vicdan ve yüzleşmekten kaçılan duygularla yavaş yavaş geliyor. Okurken şunu hissediyorsun: insan bazen en çok kendi iç sesiyle baş edemiyor.
Bir yandan da "bir Baba'nın en bi sevdikleri tarafından yok edilmesi..." tabirine yaklaştırdı beni!
Bir Kalbin Çöküşü bana büyük olaylardan çok, insanın içinden içinden nasıl dağıldığını anlatan bir metin gibi geldi. Hikâye babayla kurulan ilişki etrafında dönüyor ama baba aslında bir figür; asıl mesele anlatıcının kafasının içi. Bastırılmış öfke, suçluluk ve vicdan sürekli orada, ama anlatıcı bunlarla yüzleşmek yerine kendini sakin, mantıklı ve haklı olduğuna ikna etmeye çalışıyor.
Metni okurken çöküşün bir anda olmadığını hissediyorsun. Küçük rahatsızlıklar, geçiştirilen duygular ve “ben iyiyim” deme hâli yavaş yavaş kalbi ele geçiriyor. Anlatıcı kendini savundukça daha da köşeye sıkışıyor. Bu da metni rahatsız edici ama gerçekçi yapıyor.
Bittiğinde olay örgüsünden çok şu duygu kalıyor: insan bazen en çok, kaçtığı duygular yüzünden yeniliyor. Bu yüzden kitap kısa olmasına rağmen etkisi uzun sürüyor.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.