Ruhun Sığmadığı Duraklar1000Kitap
Bavula Sığmayan’ı bitirdiğimde şunu fark ettim: Biz aslında şehirlere, evlere ya da insanlara gitmiyoruz; her yolculukta sadece kendi içimizdeki o bitmek bilmeyen 'sızımıza' kaçıyoruz. Nermin Yıldırım, bavula sığdıramadığımız o her şeyi pişmanlıkları, sustuklarımızı ve bir çift kara gözün hatırasını önümüze öyle bir seriyor ki, kaçacak yeriniz kalmıyor.
Bu kitap bana şunu öğretti; bir yere varmak önemli değil, önemli olan o yola kiminle ve hangi vicdanla çıktığın. Farabi’nin 'mutluluk erdemdir' dediği noktada, Nermin Yıldırım 'vefa da bir bavul yüküdür' diye fısıldıyor. Bazı vedalar kapıyı kapatınca bitmiyor; aksine o kapının arkasında, karanlık bir odada asıl şimdi başlıyor. Gitmek sadece mesafeyi uzatıyor, ruhun o eşikte takılı kalan parçasını ise kimse görmüyor. Eğer bir bavula sığmıyorsanız, belki de artık gitmeyi değil, kendi içinizdeki o sessiz duraklarda dinlenmeyi öğrenmelisiniz.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.