Bugün sizlere kalemini sevdiğim bir yazarın kitabı ile geldim. “Yunanca Dersleri”, Han Kang’ın sessiz ama insanın içine doğru yürüyen kitaplarından biri. Yüksek sesle anlatmıyor; tam tersine, susarak konuşuyor. Konuşma yetisini kaybetmiş bir kadınla, görme yetisini yavaş yavaş yitiren bir adamın yolları bir Yunanca sınıfında kesişiyor. Bu noktadan sonra roman, bir olaydan çok bir hissetme hâline dönüşüyor.
Han Kang burada dili sadece bir iletişim aracı olarak değil, kayıplarla baş etmenin, var olmanın ve hayatta tutunmanın bir yolu olarak ele alıyor. Yunanca’nın “ölü bir dil” oluşu, karakterlerin iç dünyalarındaki donuklukla, eksiklikle ve kopuşla paralel ilerliyor. Kadının sessizliğiyle adamın kararan dünyası yan yana geldiğinde, aralarında yüksek sesli bir aşk değil; kırılgan, çekingen ama derin bir bağ kuruluyor.
Kitap kısa ama etkisi uzun. Okurken sürekli bir eksiklik duygusu eşlik ediyor insana: söylenemeyen kelimeler, tutulamayan eller, yarım kalan hayatlar… Han Kang’ın dili sade, şiirsel ve çok ölçülü. Duyguyu bağırarak değil, usul usul veriyor; bu yüzden de bazı cümleler bittiğinde insan durup boşluğa bakmak istiyor.
Yunanca Dersleri herkese hitap eden bir roman değil belki. Hızlı akan, olay odaklı bir hikâye arayanlar için zorlayıcı olabilir. Ama yavaşlamayı, sessizliği ve satır aralarındaki duyguyu sevenler için çok özel bir okuma. Bitirdiğimde hissettiğim şey tam olarak şuydu: Bazı insanlar kelimelerle değil, eksiklikleriyle tanınır. Ve bazı kitaplar, sesini hiç yükseltmeden kalbine dokunur. İyilikle ve kitapla kalın.
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.