Yazarın dili sade fakat bilinçli bir suskunlukla örülü.Bu yönüyle kitap, ne söylediğinden çok nasıl hissettirdiğiyle anlam kazanıyor.Okur, sayfalar boyunca bir olay örgüsünü takip etmekten çok, bir hafızanın içinde dolaşıyor.
Metnin merkezinde baba figürü yer alsa da kitap, klasik bir baba–çocuk anlatısı kurmuyor.Daha çok yokluğun, mesafenin ve geride kalan duyguların izini sürüyor. Anlatıcı, geçmişle bugün arasında gidip gelirken anılar, mekânlar ve küçük ayrıntılar üzerinden bir iç hesaplaşma kuruyor.Bu hesaplaşma, belirli bir kırılma anından ziyade zamana yayılmış bir fark ediş hâli taşıyor.
Anlatılan tek bir aile hikâyesi değil; kuşaktan kuşağa aktarılan eksikliklerin, mesafelerin ve söylenememiş cümlelerin izleri.Üslup dramatik olmaktan özellikle kaçınıyor.Acıyı büyütmeden, gündelik olanın içindeki ağırlığı gösteriyor.Büyük kırılmalardan çok küçük sızıların birikmesiyle ilerleyen bir anlatı bu.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.