Hikaye ve yalınlık denince aklıma gelen ilk isimlerden biri hep Sait Faik Abasıyanık olmuştur. Öykülerinde, günlük hayatın sıradanlığında yaşayan karakterler, doğanın bize sunduğu küçük ama anlamlı kesitler ve yazarın kendi yaşadığı duygusal gel gitler ön plana çıkar. Sait Faik’in anlatımı, karmaşık betimlemeler veya süslü edebiyat dili yerine, basit ve doğrudan bir yalınlık taşır. Okuyucu, bu sayede karakterlerin dünyasına ve çevreyle olan ilişkilerine doğal bir şekilde dahil olur.
Daha önce okumuş olduğum kitaplarında olduğu gibi 'Son Kuşlar' adlı eserinde yazarın kısa ama etkili 19 hikayesi bizi karşılamaktadır. Bu hikayelerde özellikle, insan ve denize dair şeyler bolca geçmektedir. Kitaba adını veren 'Son Kuşlar' hikayesi kitaptaki en vurucu hikayelerinden biridir. Kuşların yok olmasını doğaya insanların verdiği zararlar üzerinden etkili bir şekilde anlatır. Asıl üzüntüsü ise gelecek nesillerin bu güzellikleri, ileride göremeyecek olmasıdır.
Bunaldığım zamanlarda Sait Faik hikayeleri her zaman içimi ısıtmıştır. Hikayelerin geçtiği yerlerden sunduğu insan manzaraları hep içimizden biri olmuştur. Gözlem gücü, sade bir dil ile birleşerek karakterlerin iç dünyasını doğrudan okuyucuya hisettirir. Kurmaca anlatıların ve zincirleme olayların ötesine çıktığı hikayelerinde, sıradan insanların hayatları ana rol sahibi olur. Bu şekilde yaptığı anlatılar, okuyucuya empati kurma imkanı verir. Gözlemlerinde hiçbir zaman yargılama yer tutmaz aksine insanları kucaklayıcı şefkatli bir ruh söz konusudur.
Kısa ama etkili bir kitap okumak, sıradan insanlardan hayat manzaraları görmek istiyorsanız, Son Kuşlar kesinlikle şans vermeniz gereken bir eserdir.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.