Ateşböceği Yolu
Kitabın sonuna doğru gözyaşlarıma hakim olamadığımı söyleyerek başlamak isterim. Final bölümleri, özellikle ölüm gerçeğiyle yüzleştiren sahneleri, içimde derin bir hüzün bıraktı. Bu yönüyle yazarın duyguyu aktarma gücü oldukça etkileyiciydi; zaten başından beri akıcı ve içine alan anlatımı sayesinde hikâyeye kapılmamak zor.
Roman temelde bir dostluk hikâyesi. Ancak bu dostlukta tam bir denge olduğunu düşünmüyorum. Her ilişkide olduğu gibi burada da daha çok seven, daha çok tolere eden ve yapıcı olan taraf Kate’ti. Onun hayat seçimleri bana güçlü bir tercihten çok fedakârlık gibi geldi. Ailesini ve sevdiklerini merkeze alan bir hayat kurdu ama çoğu zaman kendini geri planda bıraktı.
Tully ise benim için daha problemli bir karakterdi. Zorlu bir çocukluk geçirmiş olması davranışlarını açıklayabilir; fakat her zaman haklı çıkarmaz. Özür dilemeyi bilmeyen, yaptığı hatalara rağmen çoğu zaman karşı taraftan özür bekleyen bir yapısı vardı. Bu yönüyle bana zaman zaman “evin şımarık çocuğu”nu hatırlattı. Yapması gerekenleri en sonunda yaptı, evet; ancak bu daha çok geç kalmış bir farkındalık gibiydi. Telafi etmekle yüzleşmek aynı şey değil ve Tully’nin en büyük eksikliği de buydu.
Tully’nin annesiyle olan hikâyesi ise beni beklediğim kadar etkilemedi. Her insanın ebeveyn olmaması gerektiğini düşünen biriyim ve Tully’nin annesini de bu kategoriye koyuyorum. Bu nedenle o travmatik geçmiş, karakteri anlamamı sağladı ama ona karşı duyduğum mesafeyi tamamen ortadan kaldırmadı.
Kitap duygusal anlamda güçlü ve akıcı olsa da, ben okurken biraz daha farklı bakış açıları kazandıran, düşünsel olarak besleyen eserleri daha çok seviyorum. Bu yönüyle roman bana biraz gençlik romanı tadı verdi. Yine de okuduğuma pişman değilim. Kristin Hannah ile tanışmış olmak benim için değerliydi.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.