Acının Şekillendirdiği1000Kitap
Guts’ın geçmişini ve çocukluğunu okudukça, bugünkü hâlini çok daha iyi anlamaya başladım. Özellikle sürekli tekrarladığı “Bana dokunma” sözünün ardındaki travmayı öğrenmek beni gerçekten yaraladı. Hikâyenin bu kadar karanlık bir temaya gireceğini başta öngöremediğim için, o sözün ağırlığını ilk etapta tam kavrayamamıştım. Geçmiş açıldıkça, karakterin ruh hâli çok daha anlamlı bir zemine oturuyor.
Gambino hakkında konuşmak bile istemiyorum; onun ölümü adalet duygusu açısından yerini bulmuş gibi hissettirdi. Guts’ı “lanetli çocuk” ilan edip yaşanan tüm kötülüklerin sorumluluğunu ona yüklemek ise insanın en çirkin yönlerinden biri. İnsanların kendi hatalarını bir günah keçisi seçerek başkasına yükleme eğilimi burada oldukça sert bir şekilde işlenmiş.
Griffith karakteri ise şu an için benim gözümde hâlâ belirsiz. Ne olduğu, neye hizmet ettiği net değil; bu da onu daha tekinsiz ve dengesiz bir noktaya taşıyor. Casca’yı ise beklemediğim şekilde sevdim. Önümüzdeki süreçte bu üçlü arasındaki dinamiğin nasıl şekilleneceğini merak ediyorum. Uzun zaman sonra bir şey okurken bu kadar yorulduğumu hissediyorum; ancak aynı zamanda merak duygum da hiç azalmıyor. Damgalanmaya giden yolun nasıl inşa edildiğini görmek, tüm bu karanlık sürece rağmen beni okumaya devam etmeye itiyor.
·
127 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
