sessizlik..
Han Kang’ın "Yunanistanca Dersleri", insanın ruhundaki sızıyı, bir yaranın kabuk bağlaması gibi değil de, o yaranın taze kalışını sessiz bir zarafetle anlatan o nadir kitaplardan biri.
Eğer bu kitabı bir kelimeyle özetlemem gerekseydi, bu kesinlikle "sessizlik" olurdu. Ama bu huzurlu bir sessizlik değil; daha çok bir şeylerin kırıldığı, döküldüğü ve kelimelerin artık yetmediği o ağır boşluk.
Kitap, dünyayla bağları kopmak üzere olan iki insanın hikayesi.
Kadın: Konuşma yetisini kaybetmiş. Kelimeler boğazında düğümlenmiş, dışarı çıkamıyor.
Adam: Görme yetisini yavaş yavaş kaybediyor. Dünya onun için yavaş yavaş kararıyor.
Biri dilsizliğin karanlığında, diğeri karanlığın dilsizliğinde. Han Kang, bu iki eksikliği bir araya getirerek aslında bize şunu soruyor: Kelimeler bittiğinde ve ışık söndüğünde, geriye insana dair ne kalır?
Kitabın merkezinde neden İngilizce ya da modern bir dil değil de Antik Yunanca var? Çünkü karakterimiz için ana dili artık bir travma kaynağı. Kendi dilinde acı çekiyor, kendi dilinde susuyor.
Antik Yunanca, onun için hiç kimseye ait olmayan, "ölü" ama saf bir sığınak. Sanki tozlu bir kütüphanede, kimsenin canını yakamayacağı bir adada saklanmak gibi.
Han Kang, sayfalarca anlatılabilecek bir hüznü tek bir bakışa veya titreyen bir ele sığdırabiliyor.
Kitabı okurken sanki suyun altındaymışım gibi bir hisse kapıldım. Sesler boğuk, hareketler ağır ama her şey çok gerçek.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.