Dostoyevski’nin Beyaz Geceler’i çoğu kişi için saf bir aşk hikâyesi gibi okunur. Ama ben bu kitapta bir aşk görmedim. Ben iki yalnız insan gördüm.
İsimsiz hayalperest, gerçek bir kadına değil; aşık olma ihtimaline bağlandı. Nastenkâ ise sevdiği adamın belirsizliği içinde savrulurken yalnız kalmamak için bir omuza tutundu. İkisi de birbirini seçmedi. İkisi de birbirine sığınarak kendi boşluğunu doldurmaya çalıştı. Hayalperest masum değildi. O, Nastenkâ’yı tanımadan bağlandı. Birkaç geceyi bir ömre sığdırdı. Gerçek bir insanı değil, kendi zihnindeki romantik kurguyu sevdi. Onun acısı terk edilmek değildi; kurduğu hayalin yıkılmasıydı.
Nastenkâ güçlü değildi.
Beklediği adamın gelmeme ihtimalini hisseder hissetmez başka bir kalbe umut verdi. Bu bilinçli bir kötülük müydü? Belki değil. Ama sonuç değişmiyor: Bir kalbi geçiş süreci yaptı.
Bu hikâyede kimse kahraman değil.
Ne hayalperest saf bir âşık, ne Nastenkâ acımasız bir kötü. İkisi de korkularıyla hareket eden, yalnızlıktan kaçan insanlar. Belki de Beyaz Geceler’in asıl meselesi şu: Gerçek sevgi cesaret ister. Gerçek sevgi, karşı tarafı hayal etmek değil, onu olduğu gibi kabul etmektir. Gerçek sevgi, bazen çekilmeyi bilmektir. Ama onların elinde cesaret yoktu. Sadece korku vardı. Sadece yoğunluk vardı. Sadece bir anlık sıcaklık.
Bu hikâyede kimse güçlü değildi. Çünkü gerçek sevgi cesaret isterdi; onların elinde ise sadece korku vardı.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.