Yedi Günlük Sessizlik – Güneş Altunkaş
Bazı kitaplar vardır, konusundan çok hissettirdikleri kalır aklında. Yedi Günlük Sessizlik benim için tam olarak öyle bir kitap oldu. Okurken sadece karakterleri değil, biraz da kendimi düşündüm.
Kitaba Cem’le başlıyoruz. Üniversiteye mezuna kalmış hazırlanan bir genç. Ama onun asıl yükü sınav stresi değil… Sınav günü annesini gözlerinin önünde kaybetmiş olması. Üstelik annesi işitme engelli. Cem, işitme ve konuşma engelli ebeveynlere sahip sağlıklı çocuklar için kullanılan koda kavramının bir örneği. Kitapta geçen o cümle beni çok etkiledi: “Ne iki dünyaya aitsindir ne de bütünüyle birine.” Gerçekten Cem’in hayatı tam olarak böyle bir arada kalmışlık hissiyle geçmiş.
Annesini kaybettikten sonra sevgisiz bir babayla baş başa kalması, babasının maddiyat dışında hiçbir şeyi umursamaması, hatta evle ilgili bir elektrik sorununu bile “nasıl olsa satacağım” diyerek yaptırmaması… Cem’in hem üniversiteye hazırlanıp hem de çalışmak zorunda kalması insanın içini burkuyor.
Sonra arkadaş grubunu tanıyoruz: İpek, Emre, Tuna ve Kader. Hepsinin ortak noktası sosyal medya ama aslında hepsinin ortak yarası başka. Maçka Parkı’nda herkesin telefona gömüldüğü o sahne ve ardından gelen 7 günlük sosyal medya detoksu kitabın kırılma noktası oluyor.
Detoks başladıkça maskeler düşüyor.
İpek’in annesinin yıllarca yüklediği travmalar, Emre’nin sakladığı ağır sır, Tuna’nın sorumlulukla sınanması… Ve Kader. Annesini hiç tanımamış, sadece bir saç örgüsüne tutunmuş bir kız. Onun kendini bulma süreci beni en az Cem kadar etkiledi.
Bu kitapta aslında sosyal medyadan uzaklaşmayı değil, insanın kendine yaklaşmasını okuyoruz. Ben de okurken sık sık şunu düşündüm: Biz neleri ekranların arkasına saklıyoruz?
Akıcı, kolay okunan ama alt metni güçlü bir kitaptı. Bol bol alıntı çizdim. Bu dört gencin kendi iyiliklerini arayışına eşlik etmek benim için gerçekten değerliydi.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.