AV.SERRA TASKÖPRÜ-SESSİZ ASK TERAPiSi
Sessiz Aşk Terapisi, bir aşk kitabı değildir Bir terap kitabı da değildir Bu eser. otoritenin sessizlikle nasil istismara dönüştüğünün otopsisidir
Kitap, bir psikiyatr-hasta ilişkisinin nasıl yavaş yavaş yer değiştirdiğini; "iyileştirme" vaadiyle başlayan bir sürecin, bağımlılık, kimlik erozyonu ve gerçeklik çözülmesini nasıl evrildiğini adım adım gösterir. Buradaki en sarsıcı nokta istismarın açık bir evlemle degil; konuşulmayanlarla, sinir çizilmeyen anlarla, uyarılmayan davranışlarla kurulmasıdır. Yazar, şunu söyler:
Zarar her zaman yapılan şeyden doğmaz, bazen yapılması gerekenin yapılmamasından doğar. Eserin ana ağırlığı tam olarak buradadır Sessizlik, kitap boyunca masum bir suskunluk değil; güç sahibi olanın kullandığı bir araç olarak ele alınır. Terapistin sessizliği, danışan için boşluk yaratır; zihin bu boşluğu umutla, beklentiyle, anlam arayışıyla doldurur. Bu noktada terapi artık iyileştirme alanı olmaktan çıkar: zihinsel bir labirente dönüşür. Kitap bu süreci romantize etmez, yumuşatmaz, "iki taraf da suçlu"ya kaçmaz. Güç dengesinin asla eşit olmadığını defalarca ve bilinçli biçimde vurgular.
Karakter meselesine gelince:
Burada klasik bir "karakter derinliği" yoktur çünkü bilinçli olarak yoktur. Psikiyatrist figürü etten kemikten bir insan gibi anlatılmaz; bir mekanizma, bir pozisyon, bir otorite temsili olarak durur. Çünkü kitap, "bu kişi neden böyle yaptı?" sorusuyla ilgilenmez. "Bu pozisyondaki biri bunu nasıl yapabilir?"" sorusunu sorar.Asıl karakter dönüşümü hastada yaşanır: Hasta, önce "anlaşılan", sonra "öze hisseden". ardından "bekleyen", en sonunda da kendinden şüphe eden birine dönüşür. "Benim suçum mu?" iç sesi, kitabın belki de en can alıcı kırılma noktasıdır Kurban, failin sorumluluğunu üstlenmeye başladığında
Kitabın ikinci büyük gücü, etik ile duyguyu çatıștırmasıdır. Yazar aşka düşman değildir. Aşkı inkâr etmez, kücümsemez. Tam tersine, "Aşka saygı sonsuzdur"
Bu eser, aşk ile şiddetin; sessiz sevgi ile sessiz manipülasyonun ayırt edilmesi gerektiğini söyler. Çünkü birbirine cok benzeyen bu iki hâl sonuçları bakımından zıttır.
Sessiz Aşk insan içeriden besler: sessiz şiddet insanı kendinden koparır. Kitap, okuru tam da bu ayrımı yapmaya zorlar: "Ben seviyor muyum, yoksa tutuluyor muyum?" "Ben bekliyor muyum, yoksa tutuluyorum mu?"
Metnin sonunda bir "mutlu son" yoktur Bilinçli olarak yoktur. Çünkü bu bir kurtuluş masalı değil; tanıklık metnidir Yazar, "artık terapi yok, çözüm yok" derken umudu değil, illüzyonu bitirir. Kalan şey tanıklıktır. Ve bu tanıklık, bir aşkın değil; bir öznenin yeniden doğuşunun hikâyesidir.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.