Kalbimde adını taşıyan bir rüzgâr var; her estiğinde yüzüm sana dönüyor. Sensiz gökyüzünün mavisi eksik, güneş doğsa da içimde dinmeyen bir serinlik kalıyor. Bir gülüşünle başlıyor baharım; sesin değdiği an zaman çiçek açıyor. Gözlerin, geceme düşen iki yıldız gibi, baktığında bütün dünya susuyor ve ben o sessizlikte kendimi buluyorum. Ellerine dokunamasam da hayalin usulca sarıyor beni. Belki aşk dediğimiz şey tam olarak budur: Tek bir kalpte iki kişilik bir hayatı taşımak, her nefeste adını fısıldamak ve görmesen de, bilmesen de sevmeye devam etmek.