Spoiler içermektedir!
İNANILMAZ BİR ŞEY OKUDUM.
Nasıl anlatacağım, nasıl yorumlayacağım inanın ben de bilmiyorum. Hangi detayından bahsetsem diye düşünürken bile kitabın içinde kayboluyorum.
Düşüncelerimi toparlayarak size biraz kitabın etkileyici yönlerinden bahsedeceğim.
İlk önce kitabın türü epik fantastik, en sevdiğim tür olur kendisi. Fang Runin diye bir kız uç vilayetlerden birinde uyuşturucu ticaretine bulaşmış bir yaşam sürüyor, istikrarını toplayıp da imparatorlukta topluca düzenlenen akademi sınavına girmeyi ve başarmayı kafasına koyuyor ve başkentteki en prestijli akademi olan Sinegard'ı kazanıyor. Hikayenin başlangıcı bu şekilde. Yazar bize Rin'in mücadelesini her aşamada açık açık gösteriyor. Sinegard'da uğradığı psikolojik şiddet, o kadar gerçekçiydi ki... ben bile kendimi aşağılanmış hissediyordum okurken. Rin gerçekten de her şeyi kendisi öğrendi, gerçekçi ve net biriydi, kendine sağlam bir hedef belirleyip ölmek pahasına dahi olsa, o hedefin peşinden koşuyordu. Derslerdeki başarıdan tut tüm bir ülkeyi yok etme arzusuna kadar. Hedeflerine ulaşmadan kendisine pes etmek şansı vermiyordu, bir motivasyona yaslanıyor ve acıya farklı anlamlar yükleyerek ilerliyordu. Onu başarıya götüren de bu oluyordu zaten. Acı başarıdır.
Sık sık gerçekliğinin sarsıldığını ve etrafında bir sır perdesinin dolandığını görüyorduk. Kendi doğrularına bu kadar bağlı biri olması, o doğruyu benimsediğinden değil de, amaçlarına iyi hizmet ettiğinden veya mecburiyetten kaynaklanıyordu. Bu yüzden düştüğü durumlarda kısa bir sendeleme yaşıyor, ardından kendine yeni bir harita çiziyor ve o haritaya bir çarpı atıp da yeni amacını işaretliyordu. Böyle dememe bakmayın, bir makine değil, bir insan okuduğumuzu yüzümüze çok güzel bir şekilde çarpıyordu yazar. Zihnindeki güçü keşfederken her duygunun onu nasıl alaşağı ettiğini ve çaresiz bıraktığını görüyordum, o duygulardan birini kendine yönetmen seçene kadar büyük bir karmaşanın içinde yaşıyordu. Adaletin ne olduğunu anlamıyor ve bilmiyordu, ama öğrendiklerini kullanarak kendine bir doğru oluşturmakta çok iyiydi. Güçe muhtaçtı, insani duyguları, zayıflıkları ve ahlaki açıdan gri kararları ona öyle bir gerçeklik katıyordu ki, uzansam Rin'e dokunabileceğimi sanıyordum ara ara.
Biraz da yan karakterlerden bahsedelim. Hepsi birbirinden iyi düşünülmüş, hikayede ve Rin'in psikolojik gelişiminde sağlam bir yer edinmiş kişilerdi. Altan hakkında konuşayım çok az da. Kendini kaybetmiş biri ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi. Yanlışın hayatında yeri olmamasını amaçlayarak daha da büyük yanlışlar yapıyordu. Ve en ufak yanlışında bile kendisini cezalandırıyordu. Onun çıkmazını ve geçmişini okumak ürpermeme sebep oluyordu. Tutunduğu felfese basit ve sarsıcıydı. Onu etkileyici kılan da buydu zaten.
Benim en önemsediğim şey hakkında konuşma zamanı geldi. Evren ve kurgunun temelleri. Tanrılar ve insanlar arasındaki bağ, şamanlık konsepti, ruhsal dünyadaki düzensiz düzen ve daha niceleri... ince işlenmiş ve düşünülmüş bir sürü detay. Harikaydı. Psikolojik yönden inanılmaz bir şekilde ele alınmıştı, bir de bunu şamanlıkla ve tanrılarla birleştirince okuduğum şeyden deli dehşet keyif aldığımı hissettim. Yazar hepsini yavaş yavaş ve şekil vererek öğretiyor okura. Tanrılar, Tanrı'ya yüklenen anlamlar, Tanrı'lara erişimi olup onları anlamaya çalışanlar. Bir de onların gücünü ödünç alanlar. Ve zihninin kontrolünü Tanrı'lara kaptırıp da kafayı sıyıranlar. Hepsi -bu karmaşa ve düzen- bilgece ve sağlam altyapılarla inşa edilmişti. Her şey bir yere kadar belirli kurallar içinde işliyor. Tanrıların huzuruna yaklaştıkça düzen bozuluyor, neler olduğunu zor anlıyoruz çünkü insan aklı bunu anlamaya yetmemeli. İşte bu, başlı başına mükemmel bir düzendi. Ayrıca birçok şeyi de sorgulamama neden oldu. Tanrı'lara erişenler bile onlar hakkında birbirinde farklı görüşlere sahiplerdi, var olan sistemin temellerine herkes kendi anlatımı ve görüşünü kattıkça gerçekten anladığımı hissediyordum. Ve istemeden kendimi o felsefelerden birinin doğruluğuna inanırken buluyordum. Bilim ve ruhsal alem birbirine ilahi bir harmoniyle nüfus etmişti. Okurken evren inşasına hayran olmadığım tek bir an bile olmadı. Kahinlik müthiş bir şekilde yorumlanmıştı.
Söylemek istediğim o kadar çok şey var ki... yine de bu konuyu burada bitireyim.
Savaş ortamı ve strateji. Yıkımın gerçekliği. Kitabın her yeri bununla kaplıydı. İnanması güçtü, çünkü gerçekti, o vahşetin altındaki gerçekliği hissedebiliyordum. Savaş psikolojisi de aynı şekilde bir o kadar gerçekti. Yenilgiler ve galibiyetler, özellikle kurulan tuzakların altında yatan zihinler... Ben bir savaş okuyorsam, bunları -tarafların ilmek ilmek ince detalarına kadar işlediği o stratejiyi- görmek isterim. Bu kitap bana görmek istediğim her şeyi verdi.
Evet, şimdi gelelim niye bu kitaba on vermediğime. Bazı kısımlar hızlı atlanmıştı. Nikan ve Federasyon arasında bir anda savaş koptu, o kısımları daha çok görmek isterdim. Belki de ikinci kitapta daha detaylı işlenmiştir, bilemiyorum. Eğitim sürecinden savaş sürecine nasıl geçtik kavrayamadım bir süre. Bu yüzden ilk savaş hazırlığı kısımlarında olay örgüsüne ayak uydurmakta zorlandım. İkinci puan kırma sebebim de Jiang'ın akademideki saçma davranışları. Bekçi nasıl böyle davranır aklım almadı öğrendikten sonra. Tamam, adam hafif kafadan kırık biri, sadece layık gördüğü öğrencileri eğitiyor ama yine de zamanının en iyi şamanı olan bir adamın akademide böyle saçmalıklar yaptığına inanmak istemiyorum.
Gerçekten, yazdıkça yazasım var ama yeter diye düşünüyorum. Bahsetmediğim ama beni etkileyen daha çok detay var, hepsine sadece ve sadece inanılmazdı diyerek geçmek zorundayım. Epik fantastik, zekice yazılmış bir evren, size değerlerinizi sorgulatacak karakterker ve her açıdan savaşın gerçekliklerini okumayı seviyorsanız, bu kitaba bir şans vermememiz büyük bir kayıp olacaktır. Öneriyorum, öneriyorum ve daha çok öneriyorum. Lütfen okuyun.
Herkese iyi okumalar!
·
1 +1'leme
·36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.