Hamlet’i bitirdiğimde içimde garip bir ağırlık kaldı. Hamlet’in babası için aradığı adalet, basit bir intikam arayışı değildi. O, adaletle intikam arasındaki ince çizgide yürüyen bir ruhtu. Bildiği gerçekle yaşamak zorundaydı ama o gerçeği eyleme dökmek her geçen gün onu biraz daha içten çürüttü. Deliliği bir oyun muydu, yoksa acının kaçınılmaz sonucu mu? Shakespeare bu sorunun cevabını netleştirmiyor; çünkü belki de insan, büyük bir ihanetle karşılaştığında zaten biraz delirir. Hamlet’in tereddütleri beni en çok etkileyen yerdi. Sürekli düşünmek, tartmak, sorgulamak… Bazen eylemsizlik de bir seçimdir ve onun bedeli en az yanlış bir eylem kadar ağır olabilir.
Herkesin kurduğu planların, gizli hesapların, küçük kötülüklerin bir savaş alanına dönüşmesi… İntikamın zincirleme bir yıkıma dönüşmesi… Kimse tamamen masum kalmadı. Adalet geldi belki ama geriye hayat kalmadı.
İnsanın en büyük savaşı dışarıda değil, kendi içinde başlıyor. Ve bazen o savaşı kazansak bile kaybettiklerimiz çok fazla oluyor.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.