Bu kitap bir hikâye değil, altı kadının vicdanında yankılanan bir suç çanı gibi başlıyor.
Her bölümde başka bir ses, başka bir maske, başka bir sır…
Okur olarak yalnızca olanları değil, saklananları da dinliyoruz.
Bölümler kısa, anlatım yalın ama atmosfer yoğun. Başlarken daha klasik bir gerilim bekliyordum; oysa karşıma çıkan şey, kanlı bir gizemden çok insan ruhunun karanlık odaları oldu.
Olaylar cinayetten çok, geçmişin gölgesi, söylenmemiş cümleler ve içten içe çürüyen ilişkiler üzerinden ilerliyor.
Altı kadın…
Bir bekarlığa veda partisi…
Yunan adalarından birinde, uçurumun kenarındaki izole bir villa…
Dört gün…
Ve biz daha ilk sayfada biliyoruz: orada bir ceset var.
Ama kim? Ve neden?
Lexi’nin bekarlığı için bir araya gelen bu kadınlar, yıldızların altında yüzüyor, terasta oyunlar oynuyor, şaraplar açıyor…
Derken geceler ilerledikçe kahkahaların arasına çatlaklar düşüyor.
Üçüncü gece sırlar dökülüyor.
Son gece ise uçurumun altında bir beden yatıyor.
Her bölümde başka bir kadının zihnine giriyoruz.
Her sır yeni bir şüphe doğuruyor.
Her masumiyet iddiası bir başka karanlığı işaret ediyor.
Bir an birine hak verirken, bir sonraki sayfada ondan korkmaya başlıyorsunuz.
Her karakteri en az bir kez “katil olabilir” diye işaretledim.
Çünkü hepsinin sakladığı bir şey var.
Ve hepsi susmayı seçmiş.
Bu kitap bana şunu hissettirdi:
Bazen cinayet, bıçağın saplandığı yerde değil…
Yıllar önce söylenmeyen bir cümlede başlar.
Merak, gerilim ve psikolojik baskı son sayfaya kadar hiç düşmüyor.
Sayfaları çevirdikçe kalbimde büyüyen tek cümle şuydu:
“Bu kadınlardan hangisi, sırlarını kanla yıkadı?”
Ve cevap…
Gerçekten unutulmaz.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.