İyi arkadaşlar, arkadaşlarının gözlerinden anlardı.
Babi de anlamıştı Maki’nin üzgün olduğunu.
Okullar açılınca annesi tabletini kaldırmıştı Maki’nin.
Oyunlarını oynayamayacağı için içi buruktu.
Ama iyi arkadaşlar, üzüntüyü mutluluğa çevirmeyi bilirdi.
Babi de öyle yaptı.
“Madem tablette oynayamıyoruz,” dedi,
“oyunların gerçeğini oynayalım!”
Birlikte bahçeye çıktılar.
Çiçeklere su verdiler.
Sebze topladılar.
Mutfakta çikolata topları yaptılar.
Futbol oynadılar, kahkahalar attılar.
Gün bittiğinde Maki bir şey fark etti:
Aslında tabletine hiç ihtiyacı yoktu.
Çünkü oyunlarının en güzel hali,
arkadaşıyla oynadığı gerçek hayattı.
Belki de çocukların ihtiyaç duydukları şey
Ekran değil ; sevgiyle kurulan bağdı .
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.