Bu roman bir aşk hikâyesi değildir. Bir adalet çığlığıdır. Quasimodo kamburdur, sağırdır, çirkindir. Ama kalbi temizdir. Esmeralda güzeldir, gençtir, masumdur. Ama dünyaya karşı savunmasızdır. Frollo bilgili bir din adamıdır.
Ama tutkusu kirlenmiştir. Hugo burada şunu yapar: Görünüşle hakikati yer değiştirir.
Quasimodo dışarıdan “ucube”dir,
içeriden merhamettir.
Frollo dışarıdan “saygın”dır,
içeriden karanlıktır. Bu roman şunu söyler:
Toplum çirkini dışlar, güzeli tüketir,
güçlüye boyun eğer.
Ve en acısı: En masum olan en ağır bedeli öder.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.