Yara
Mehmet Rauf (1875-1931), Servet-i Fünun topluluğunun önde gelen isimlerindendir. Özellikle karakterlerinin ruh hallerini derinlemesine tahlil etme konusundaki ustalığıyla tanınır. Yara, yazarın olgunluk dönemi eserlerinden biri olarak kabul edilebilir. Bu eserde, onun romanlarındaki psikolojik derinliği tiyatro tekniğiyle birleştirdiğini görürüz. Eser, bir annenin fedakarlığı etrafında şekillenen trajik bir hikaye sunarken, kitabın devamındaki diğer öykülerle de farklı fedakarlık ve kahramanlık biçimlerini ele alır.
Kitap, birbirinden bağımsız ancak ortak bir duyarlılıkla yazılmış dört hikayeden oluşur.
Yara (Kitaba Adını Veren Ana Hikaye)
//spoiler
· Konusu: Eşini kaybetmiş fedakar bir anne olan Saniha Hanım, ağır hastalık geçiren şımarık kızı Leyla'ya adeta hayatını adamıştır. Genç ve yalnız doktor Sabih Bey, Leyla'yı iyileştirir ve bu süreçte Saniha Hanım'a aşık olarak evlenme teklif eder. Ancak kızının bencilce tepkisinden çekinen anne, mutluluğu reddeder. Bu ret, Doktor Sabih'in bir kaza geçirip ağır yaralanmasına ve trajik olaylar zincirine yol açar .
· Ana Fikir / Tema: Eserin ana teması fedakarlık ve bunun getirdiği pişmanlıktır. "İyi niyetle yapılan fedakarlıklar her zaman olumlu sonuçlar vermez" düşüncesi etrafında şekillenen hikaye, bir annenin kendi mutluluğundan vazgeçmesinin hem kendisi hem de çevresi için nasıl bir "yara"ya dönüştüğünü anlatır.
İzin verin, bireyselleşeyim;
Belki de iyi edebiyatın yaptığı tam olarak budur: size sorular bırakır, cevapları değil.
Saniha Hanım'ın fedakarlığı üzerine düşündüm durdum. Bir insan, kendi varlığını başka bir varlık uğruna bu kadar kolay mı tüketir? Yoksa kolay değil de, kaçınılmaz mıdır bu? Leyla'nın şımarıklığına, bencilliğine rağmen annesinin onu feda edemeyişi... İşte asıl yara belki de budur: sevdiğin için kendinden vazgeçmek zorunda kalmak.
Doktor Sabih'in yalnızlığı da ayrı bir meseledir. Şu anda açıklayamayacağım nedenlerle kendime en yakın gördüğüm karakterdir kendisi. Hayatta kimsesi olmayan bu adam, bir aile sıcaklığına tutunmak isterken aslında neyi arıyordu? Sevgiyi mi, aidiyeti mi, yoksa sadece insan olmanın gereği olan bir bağ kurma ihtiyacını mı? Ya reddedilişi? O neyi buldurdu ki kendisine?
Belki de en ağır yara, umut bağladığın yerden vurulmaktır. Hayat amacını olarak görüp de umut bağladığın.
Kitabın adı Yara. Ama kimin yarası bu? Saniha'nın mı, Sabih'in mi, yoksa hepimizin mi? İnsan olmanın kaçınılmaz bir parçası yaralı olmak. Her sevgi bir yara açar, her fedakarlık kanatır, her vazgeçiş iz bırakır. Ha bir de, fedakarlık erdem midir, yoksa bir tür kendini yok sayma mı? Saniha Hanım kızı için yaptıklarını düşünürken, "İyi ki yaptım" diyebiliyor mudur gece yalnız kaldığında? Yoksa pişmanlık mı çöker üstüne? Geceleri kanar mı yaraları? Kanatır mı? Kanatılır mı?
Bakmayın Doktor Sabih'i kendime benzetiyorum dediğime, bir kaza geçirip yaralanmama sebep olacak nitelikte bir reddediş yaşamadım ben. Aksine, tam da Sabih'in istediği türden bir kabullenilme söz konusu benim hikayemde. Saygıdeğer sevgilim Alper, Mehmet Rauf'un bu eseri ile hemhal olurken içimdeki sızının gözlerimi yakan gözyaşlarına evrilmemesinin en büyük sebebidir. Daha doğrusu, destekçisidir. Kendisine buradan sevgilerimi iletir, teşekkürlerimi sunarım.
Bol tatlı okumalar ve güzel bir aşk hayatına sahip olma şansı dilerim her birinize. Doktor Sabih gibi çöküş yaşamamanızı dilerim.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.