#morsandıktakiyazılar
Kitap Adı: Galateia
Yazar: Madeline Miller
Çeviri: Elif Ersavcı
Sayfa Sayısı: 72
Tür: Trajik Öykü
Bir günde bitirdiğim kitaplardan biri oldu Galateia. Çoğu okur yazara Kirke ile başlarken, ben bilinçli olarak bu kısa metni seçtim. Sanırım yazarın kalemini tanımadan önce, onun anlatım gücünü daha yoğun ve sade bir metinde hissetmek istedim.
Kitaptaki görseller hikâyeye büyük katkı sağlıyor. Metin ve görsel birbirini tamamlıyor; hatta bazı sahnelerde çizimler, sözcüklerin söyleyemediğini fısıldıyor diyebilirim.
Hikâye şu cümle etrafında dönüyor desek yanlış olmaz:
“Ben eskiden taştan yapılmıştım ama bunu söylemedim.”
Esaretine boyun eğmek zorunda kalan bir kadının yaşamı…
Her şeyine müdahale eden bir eş…
Mükemmeli isteyen, sahiplenmeyi hak gören bir heykeltıraş…
Yüzeyde canlanan bir heykelin hikâyesini okuyoruz belki; fakat satır aralarında, insan olmanın ne demek olduğunu sorgulayan bir kadının iç sesi var. Galateia sadece taştan ete kemiğe dönüşmüyor; aynı zamanda bir kadının, gördüğü muameleyle yeniden taşlaşmasını da izliyoruz. Belki de asıl trajedi burada başlıyor.
Bu tür kitapların sonu her zaman merak uyandırır. Spoiler vermeden söyleyebileceğim tek şey: Okuyun.
Altını çizdiklerim:
“Hastayken onun için sağlıklı hâlimden daha kıymetliydim.”
“Bayılmayı akıl ettiğim için ben de biraz mutlu olabilirdim gerçi.”
“Ben eskiden taştım, sırf yürüyerek kendime zarar vermem.”
“Ne kabuk tutmuş bir yarası vardı. Ne tırnaklarının altında kum.”
“Taş hâlim ikimizin sonunu mu getiriyordu?”
Yazar geçmiş ve şimdiki zaman arasında güçlü bir bağ kuruyor. Anlatı kısa ama etkisi uzun sürüyor.
Ve bu da benden olsun:
“İtaat etmeni beklerler ama her şeyi de düşünüp yapmanı da isterler. Asırlar boyu ne çekti bu kadınlar…”
Aylin Özgür
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.