·629 syf.····Okunma: 14 Şubat 2026 21:35 Cam Şato serisinin üçüncü kitabını güç bela bitirebildim. Ne çok kötü ne çok iyiydi açıkçası ama ilk iki kitabına göre anlatımda gözle görülür bir ilerleme vardı. Yine de şu üç kitap boyunca bende iz bırakacak kadar derin bir hikayeye sahip olduğunu düşünmüyorum. Karakterler hala yeterince derin değil. (Aelin dışında) Her kitapta yeni bir düşman (tabiri caizse boss) ortaya çıkıyor ve alın size yeni hikaye kurgusu. Aslında bu durumdan bu kadar şikayetçi olmayabilirdim ama aynı şey tek kitapta anlatılabilecekken üç kitap boyunca tekrarlanması bana göre epey gereksizdi öyle ki hikayeden koparıyor bir yerden sonra. Ek olarak katedilen yol hala çok çok az, ana konu ilerlemiyor denecek kadar hem de.
Bu kitabı biraz daha farklı bir boyuta taşıyan tek unsur ise hikayedeki yeni karakterlerdi.
Rowan'ı başta sevemesem de ana karakterimiz Aelin'e yavaş yavaş alışması ve sonrasında onsuz yapamaması, üstüne ona olan bağlılığı ve saygısı ile koskoca seride sevdiğim sayılı karakterlerden biri haline geldi. Aelin ile kimyalarının da çok iyi uyduğunu söyleyebilirim.
Bu kitaba renk katan biri varsa o da hikayeye yeni dahil olan Manon'du kesinlikle. Çok farklı bir karakteri ve çok farklı bir hayatı olmasıyla beraber hikayeyi hangi yöne doğrultacağını da merak etmiyorum değil. Ejderhalar söz konusu olunca da kitap çekilir hale geldiği için Manon'a sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum. (人 •͈ᴗ•͈)
Dorian'ı asla sevemeyeceğim sanırım o kadar basit ve çocukça bir karakter ki ne elinden iş geliyor ne de kendisine ya da arkadaşlarına bir faydası var. Hikayeyi değiştirebilecek önemli karakterlerden biri ama yazar üç kitaptır herifi put gibi durdurdu bildiğiniz. Dorian'ın bölümlerini de okumak bu yüzden benim için işkence gibiydi. Daldan dala atlayan ergen görünümünden fazlasını veremeyen biri. Kusura bakmayın kendisi benim kara listemde maalesef. (-_-;)
Ek olarak Chaol da hikayede çokça yer alan biri olmasına rağmen hem olaylara katkısı hem de hikayeye etkisi sıfır. Sözde yüzbaşı ama savaşçı ruhundan eser yoktu. Dorian kadar olmasa da Chaol da sevemediğim bir karakter. ಡ ͜ ʖ ಡ
Ana karakterimiz Aelin'in gelişimini görebilmek bu kitabın en önemli artılarından biriydi. Hikaye ilerledikçe kendisinin ne kadar ölümcül birine dönüşebileceğini açıkça gösterebilmiş yazar.
Normalde uzun uzun inceleme yapardım ama bu seride elle tutulabilir ya da yorum yapmaya değer bir yanını bulamıyorum çünkü çok temel düzeyde yazılmış basit bir hikaye gibi geliyor hala. Gereksiz bölümleri çok fazla olduğu için hikayenin akışını da bozuyor. Karakterler hep sağa sola serpiştirilmişler ve ne zaman bir araya gelecekleri çok belirsiz. Kitap boyunca her birinin bambaşka yerlerdeki kişisel mevzularını okuduktan sonra anlıyorsunuz ki bunların hepsi büyük savaşta müttefikler olacaklar ama ne zaman buluşabilecekler acaba? Yazar bu gibi problemleri çözüme kavuşturur umuduyla seriye devam ediyorum. Okuyacaklara da tavsiyem beklentinizi asla yükseltmeyin.