Bazen bir hikâye evreni kurtarmaktan çok, kırılmış bir şeyi onarmaya çalışır.Fantastik Dörtlü: Sil Baştan tam olarak böyle bir yerden yakaladı beni.
Bu kez mesele yalnızca kozmik bir tehdit değil; her biri kendi içine çekilmiş, dağılmış bir ekibin yeniden bir araya gelme hikâyesi. Reed yine bilinmeyenin peşinde, Sue her zamanki gibi görünmeyen ama en güçlü bağ, Johnny ateşli ama içten içe kırılgan, Ben ise taş bedeninin altında hâlâ en insani olan. Hikâye; bir tehdidi çözmeye çalışırken aslında “aile” olmanın ne demek olduğunu yeniden hatırlamalarını anlatıyor. Evren kadar büyük bir boşluğun içinde, birbirlerine tutunmaya çalışan dört insan…
Fantastik-polisiye tonları olan işleri çok sevdiğim söylenemez. Bilimsel açıklamalar, teorik çözümlemeler bazen beni hikâyeden uzaklaştırır. Burada da yer yer tempo orta seviyede kaldı; büyük bir şaşkınlık yaratmadı belki. Ama şunu net söyleyebilirim: akışkan, yormayan ve tam anlamıyla kafa dağıtmalık bir işti. Bazen insanın ihtiyacı olan şey, zihni zorlayan bir başyapıt değil; iyi kurgulanmış, sağlam bir maceradır.
Ve gelelim asıl meseleye…
Alex Ross. Usta bir çizerin hem yazıp hem çizdiği bir işte o bütünlük hemen hissediliyor. Paneller tablo gibi; ışık kullanımı, yüz ifadelerindeki ağırlık, özellikle Ben’in içsel yalnızlığını yansıtan sahneler… Görsellik hikâyenin önüne geçmiyor ama onu yukarı taşıyor. Sayfaları çevirirken sadece okumuyor, bakıyorsun.
Benim için “Sil Baştan”, türü yeniden tanımlayan bir eser değil belki. Ama güçlü görselliği, aile teması ve sade ama sağlam anlatımıyla yerini bilen bir seri. Evren ne kadar karmaşık olursa olsun, bazı hikâyeler dört kişinin aynı masaya yeniden oturmasıyla başlar.
Bazen süper güçler değil, birlikte kalabilme iradesi kahramanlıktır.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.