“Bir ağıt-roman, anı-roman ya da bahçe-roman. Hüznün botaniği açısından fark etmiyor.”
“Bu kitap burada, Sofya Havaalanı’nda da başlayabilir. Birçok başlangıcı olabilir, sadece sonu hep aynı.”
Son zamanlarda sıkça karşıma çıkan ve merakımı cezbeden o kitabı nihayet okudum. Kısa bir kitap olmasına rağmen bende bıraktığı etki, sayfalarca süren romanların çok ötesine geçti. Kitabı kapattığım an anladım ki; bazen en yalın anlatım, en karmaşık duyguları taşımanın en etkili yoluymuş.
Kitap, okurla arasına mesafe koyan kurgusal bir metinden ziyade, yazarın kendi iç dünyasını açtığı bir günlük, samimi bir itirafname gibi ilerliyor. Anılardan süzülüp gelen bu yazılar bütününde, yazarla kendi hayatı üzerine derin bir sohbet ediyormuşum hissine kapıldım. Anlatılan kaygı ve acıyı şahsen deneyimlememiş olsanız dahi, yazarın kurduğu o bağ sayesinde her duyguyu en az onun kadar derinden hissetmek mümkün oluyor.
Özellikle otuz dördüncü bölümde karşılaştığım o çaresizlik hissi, yazının etkileyici gücünü doruğa çıkarıyor. Bir insanın yaşadığı durum karşısındaki o amansız ve keskin duyguyu yazar öyle bir aktarmış ki, okurken bu acının gerçekliğiyle sarsılmamak elde değil. Metnin bu denli sade bir dille yazılmış olmasına rağmen, okura bu denli yüksek bir gerçeklik duygusu aşılayabilmiş olması, yazara karşı büyük bir hayranlık duymamı sağladı.
Bu kitabı okuyacak olanlara tavsiyem; edebi bir gösterişten ziyade duygusal bir dürüstlük beklemeleridir. Yazım tekniği veya kurgusal yapı belki her okuru aynı ölçüde tatmin etmeyebilir ancak esere insani bir pencereden, duygu dünyasının samimiyetiyle bakarsanız alacağınız karşılık oldukça sarsıcı olacaktır. Benim için "iyi ki okumuşum" dediğim, duygusal yoğunluğuyla hafızamda yer edinen bir tecrübe oldu.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.