Uğultulu Tepeler, benim için romantik bir aşk hikâyesi değil; yıkıcı bir nefretin kuşaklar boyunca yayılışının hikâyesiydi. Heathcliff karakterine hiçbir noktada sempati duyamadım. Onun saplantısı ve öfkesi yalnızca kendi hayatını değil, Catherine’in, Hindley’nin, Edgar’ın, Isabella’nın ve sonraki neslin hayatlarını da geri dönülmez biçimde kararttı.
Catherine ile Heathcliff arasındaki bağı aşk olarak hissetmedim. Romantik bir derinlikten çok, yıkıcı bir bağımlılık ve karanlık bir tutku vardı. Kitapta gerçek bir dönüşüm ve saf duygu gördüğüm tek ilişki, küçük Catherine ile Hareton arasındaki bağdı; hikâyedeki tek umut ışığı onlardı.
Ayrıca anlatıcı konumundaki hizmetçinin olayların akışını bu denli belirlemesi yer yer gerçeklik duygusunu zayıflattı. Uğultulu Tepeler, bir aşk romanından çok; nefretin, gururun ve saplantının insan hayatını nasıl tüketebileceğini anlatan karanlık ve sarsıcı bir eser.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.