#fundaokuyupyorumluyor
#OkudumBitti
Sessizliğin bile bir çığlık olabileceğini hatırlatan bir hikâye…
Cem, hayatını değiştireceği büyük gün olan üniversite sınavına gireceği gün annesini kaybeder… Bir gencin hayatında bundan daha sarsıcı bir eşik olabilir mi? Bu kitapta sadece bir kaybı değil; bir omzu, bir “yanındayım” sesini, insanın içini ayakta tutan görünmez bağı kaybedişi okuyoruz. Cem’in sessizliği sıradan bir suskunluk değil; acının içe doğru büyüyen yankısı…
Cem, annesine verdiği söz, hayalleri ve sınav arasında sıkışmış bir genç.
Yas tutarken hedeflere tutunmak mümkün olabilir mi? İşte kitap tam da bu sorunun etrafında dolaşıyor. Cem’in iç dünyası o kadar gerçek, o kadar tanıdık ki bazı satırlarda durup derin bir nefes almak zorunda kaldım.
Babası ise beni en çok zorlayan karakter oldu. Cem zaten acının içindeyken onun yalnızlığını daha da büyütüyor. Bazen bir insanın yokluğu kadar, var olup da destek olmaması da yaralar. Bu yönüyle kitap, aile içindeki duygusal mesafeyi çok çarpıcı bir şekilde gösteriyor.
Sadece Cem değil; diğer gençler de kendi görünmez yükleriyle karşımıza çıkıyor. Her birinin içinde ayrı bir çatlak, ayrı bir suskunluk var. Aslında bu kuşak sessiz değil, sadece anlaşılmayı bekliyor.
Yazarın gözlem gücü gerçekten etkileyici. Karakterlerin psikolojisi ince ince işlenmiş. Okurken bu kadar yoğun bir duyguyu yaşanmış olmalı dedim. Çünkü bu kadar sahici bir anlatım, kalpten süzülmeden yazılamaz diye düşünüyorum.
Duygusal, gerçekçi ve düşündüren bir gençlik romanı arıyorsanız mutlaka listenize ekleyin.
Kitapla ve sağlıkla kalın
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.